Krokodillenschaters om jeugdzonden in Toppop

Lang, lang voordat MTV uitgevonden was, droegen popartiesten wijde pijpen en plateauzolen en sleutelbeenbrede kragen. Elton John was nog kaal, Elvis levend en Michael Jackson zwart. Disco en symfonische rock teisterden de hitparade. Popmuziek was op haar allerlelijkst. En ik keek iedere week naar Avro's Toppop. Dat kon niet anders, want Toppop was het enige popprogramma op televisie. Maar Toppop was niet hip.

Presentator Ad Visser had een boerenkop met bètabril, de decors waren aan elkaar geplakt met aluminiumfolie en danseresje Penny de Jager maakte rare hupjes als de artiest niet kwam opdagen. Toppop zag eruit alsof het verzonnen was door een oudercommissie. Toch keek ik iedere week. Want Toppop was Toppop. Toppop was van mij. En nu heeft Avro het gore lef om de Toppop-archieven op de hak te nemen. In de pop-'quiz' Toppop Yeah zaterdagavond, Nederland 1.

Je kan veel van Ad Visser zeggen, maar Ad was altijd Ad. Dat kan je niet zeggen van de Bekende Belg Bart Peters. In het ene programma flirt hij met underground-artiesten, in het andere vult hij - zogenaamd vet knipogend - zijn zakken met amusement. De aangewezen kameleon voor Toppop Yeah dus, want Toppop Yeah is vergeven van de knipogen.

't Begint al met de gasten, die zelf twintig jaar geleden in Toppop hebben gestaan: Ferdie Bolland, ooit eikeitje van Bolland & Bolland maar nu gerespecteerd producer-met-staartje, en Angela Groothuizen, ooit trutje in Dolly Dots maar nu gerespecteerd Uitdaagster-met-kind.

Ferdie en Angela moeten vragen beantwoorden naar aanleiding van archief-opnames. Of eigenlijk hoeven ze alleen maar te lachen. Om de seventies. En natuurlijk om zichzelf. Om Bolland & Bolland die zwaar gepermenteerd lopen te playbacken in imitatielederen broeken, om Dot Angela die in hot pants en zonder BH Hé La Di La Di Lo huppelt. Publiek lacht, Bart schatert, Ferdie en Angela bulderen om hun jeugdzonden. Wat deden ze toen belachelijk! Wat zijn ze nu gerespecteerd!

Bij ieder fragment lijken de seventies bespottelijker... en wordt Peters grappiger: "Dit is even opwindend als in zeewater gemarineerd boerenbrood!" en "Deze zangeres houdt er vermoedelijk een verhouding op na met een kleurenblinde modeontwerper!" Bart moet zo hard lachen dat hij de hele puntentelling vergeet.

Ik kon niet lachen om Toppop Yeah. Integendeel. Bij ieder stukje Baccara, Mud en Sweet kromp mijn hart verder ineen. De nostalgie voelde als een mokerslag - nooit gedacht dat ik nog kon terugverlangen naar deze vreselijke tijd, naar mijn vreselijke pubertijd.

Terwijl ik de ene zucht na de andere slaakte, lachten Peters & Co mijn roots uit met hun goedkope tijdreisarrogantie. Over twintig jaar kunnen ze weer lachen. Om de hobbezakkerige rap-kleding, om de kitscherige Prince, om de burgerlijke Nick Cave, om de overbodige Anouk. Daar heb ik 2020 niet voor nodig.