| Oscar op sex, drugs & rock 'n' roll | | Afdrukken | | E-mailadres |
|
Ons-knijpt-ons tijdens MTV Awards 1997 "And the Oscar goes toooo... Rein Hannik!" Een oorverdovend applaus barst los om me heen. Even moet ik slikken. Dan sta ik op, knoop mijn struisvogellederen smokingjasje dicht en loop naar het podium. Daar neem ik uit handen van een grijnzende Jack Nicholson en een flirtende Sharon Stone de Academy Award for Best Actor in ontvangst. Jack en Sharon doen een stapje terug, het publiek valt stil. Heel de wereld kijkt toe. "Ik wil de leden van de Academy bedanken," begin ik met brok in mijn keel. "Maar ik kan de Oscar niet accepteren. Zolang Amerika zich schuldig blijft maken aan het uitbuiten van Indianen, zeehondjes en hamburgers, moet ik een statement maken. Dat wil ik met dit bescheiden gebaar doen." Even blijft het stil. Dan barst de zaal los in een ovatie. "Bravo! Bravo!" Sharon pinkt een traan weg, Jack slaagt een zucht. Een legendarische avond. Zo zou dat gaan, als ze mij zouden vragen. Oké, de kans dat ik een Oscar win is even groot als dat ze het U-blad met de volgende Voyager meesturen. Maar ik ben niet de enige. Er zijn legio filmsterren die nooit een Academy Award zullen winnen. Geen talent, verkeerde imago. En in plaats dat zij zich - zoals ik - stijlvol in hun lot schikken gaan ze hip doen op TV. Ze gaan naar de MTV Movie Awards, de Rock 'n Roll versie van de Oscars. Daar zit Jim Carrey te snuiven met Björk, Johnny Depp te zuipen met Tom Waits. Zo correct als de Oscars zijn, zo banaal zijn de MTV Awards. Hier de zeven basisregels.
Na een avondje MTV Awards hunker ik naar de stijve hypocrisie van de Oscars. Naar de genomineerden die met kiespijngrijns luid applaudisseren als er een Oscar aan hun neus voorbij is gegaan, naar de Elton Johns die hun Disney-smartlap op piano voorbraken, naar de Meryl Streeps die hun regisseur/echtgenoot/hond/bakker bedanken voor steun & toewijding... Ach, wie weet. Misschien dat ik die Oscar toch wel accepteer. Maar dan moeten ze aandringen.
|