Raar eigenlijk, een bank in een stationshal. Een geldbank dan. Zo overvalvriendelijk. Je kunt er met de buit onder je arm zo op de Oriënt Express springen. Maar iets in mij zegt dat het onverstandig is om na een bankoverval een trein te nemen. Goed dat ik voor crime light gekozen heb.
Rogge zit keurig geschoren en met professionele frons achter het loket. Het is zijn eerste dag met klantencontact. Dat moet zwaar zijn, acht uur lang beleefd blijven tegen zeikerds. En je kop er nog bij houden ook, want het gaat wel om cash. Dan word ik toch liever overvallen.
Rog gaat zo op in zijn werk dat-ie me niet eens herkent. Of zou het komen door mijn zonnebril?
‘Hai Rog. Is dit glas kogelvrij?’ vraag ik en tik even met mijn fietssleutel op het glas.
Rogge reageert betrapt. ‘Wat doe jij hier? En hou daarmee op.’
‘Ik wilde je wat vragen over ‘de onderneming’,’ zeg ik terwijl ik met mijn wijsvingers aanhalingstekens simuleer.
‘Doe es normaal man, er zit een camera boven het loket. En waarom heb je die debiele zonnebril op?’
‘Juist voor de camera. Ik heb er ook een voor jou gekocht. Zeg, even een vraagje over ons ‘product’. Hoeveel denk je dat we voor een ons kunnen rekenen?’
‘Dat ga je me hier toch niet vragen lul!?’ sist Rogge.
‘Waarom niet, ik spreek toch in code?
‘Man, dit is mijn eerste dag achter het loket. Verknal het nou niet voor me’
‘Sorry hoor. Heb je al geleerd hoe vals geld eruit ziet?’
‘Ja. Nee. Hoezo?’
‘Nou da’s straks belangrijk bij de transacties. Zeg, maar even wat anders: wat vind jij ervan als ík bij de deals het woord voer? Je mag gewoon mee hoor, maar dat ik dan de leiding neem?’
‘Best joh. Maar nu opzouten. Er staat een rij achter je.’
‘Zal ik wat geld wisselen? Hoeveel lires krijg ik voor een gulden?’