Ik heb hem al zo vaak zo gezien, maar de aanblik blijft aangrijpend. Rogge plat op bed, zijn gezicht als een dodenmasker. Praten kan hij nauwelijks. Bewegen nog minder. Soms weet ik niet of het zijn hart is of de kater. Zuipen & roken zijn natuurlijk killing voor iemand met een uitgelubberd hart, maar het feest nu een week geleden. En al die tijd heeft Rogge niets aan de plantage gedaan.
‘Hé man,’ probeer ik ‘Trek je het een beetje? Zal ik wat shoarma halen?’
Rogge geeft geen antwoord. Hij staart uit het raam dat nog nooit een zeem gezien heeft. De gordijnen zijn half dicht. Het hospitasfeertje van de slaapkamer voelt nu eerder uitzichtloos dan koesterend.
‘Maak je over de plantage maar geen zorgen, Rog. Die komt er wel.’
Maar ik maak me wel zorgen. En niet alleen over zijn gezondheid. Tot mijn schaamte.