Als ik de volgende dag bij Rogge op zolder kom snerpt de decoupeerzaag me tegemoet. Hij is zo druk aan de slag dat hij me niet eens opmerkt. Van wandelend lijk tot turfsteker in nog geen etmaal. En dat flikt-ie al 10 jaar lang. Geen wonder dat zijn hart in de internationale top 5 van cardiologische raadsels staat. Maar dit medisch wonder weet vooral veel troep te maken. Overal ligt zaagsel, tot in zijn haar toe, dat door het zweet een plakkerige Hitler-look heeft gekregen.
Rogge kijkt even op en zet de machine uit. ‘Ik heb besloten de kamer te splitsen zodat we twee verschillende lichtregimes kunnen inzetten. Eén voor de stekjes en één voor grotere planten.’
Rogge laat me allemaal schetsen zien. Het ziet er indrukwekkend uit. Hij wil zelfs de wanden isoleren zodat de plantage niet met infraroodkijkers opgespoord kan worden.
‘Kan ik ook wat doen?’vraag ik in een opwelling.
‘Jíj? Nou…ja…je kunt wat zagen als je wilt. Deze planken moeten verstek gezaagd worden.’
‘Wat is dat ook al weer? Onder een hoek?’
‘Ja. 45 graden. Je hebt toch wel wat ervaring met klussen?’
‘Jawel. Maar dan vooral met verven.’
Het eerste plankje verziek ik met de decoupeerzaag. Drie plankjes later heb ik de slag te pakken. En na vijf plankjes begin ik me te vervelen. Of beter gezegd, te ergeren. Aan Rogge’s perfectionisme. Want god wat kan die vent muggennneuken. Alles eerst netjes opmeten, dan netjes aftekenen, dan netjes voorzagen. Keurig hoor, maar het kost zoveel tijd.
‘Zeg Rogge. Moet dat allemaal zo precies? ‘t Gaat er toch om dat het wérkt Of denk je dat vrouwen meer op je vallen als je de perfecte hasjkwekerij in elkaar hebt geschroefd?’
Rogge legt zijn hamer even neer. ‘Ik denk dat vrouwen het waarderen als een man goed met zijn handen is, ja.’
‘Ja, maar ze zullen toch niet denken dat je beter in bed bent omdat je goed kunt timmeren? En hoe moeten ze weten dat jij dit lab hebt gemaakt? Ik bedoel, het is niet zoiets als een grote pik die je af en toe kunt laten zien. Dit is top secret. Behalve voor onze vrienden dan.’
Rogge antwoordt niet en timmert stevig door.
‘Zeg Rogge,’ begin ik weer als hij even op adem moet komen. ‘Hoe wil je genoemd worden als je een bekend crimineel bent geworden?’
‘Daar heb ik nooit over nagedacht. En dat wil ik graag zo houden. Als je die plankjes nou even vastklemt in de bankschroef.’
‘Laat mij het nou op mijn manier doen. Wat dacht je van Hairy Ass Angelo? Zo wil ik wel genoemd worden.’
‘Hairy Ass Angelo? Heb jij zoveel haar op je kont dan?’
‘Ja daar wel.’
‘Gaat het daar groeien als je kaal wordt? Je gebruikt de bankschroef verkeerd.’
‘Ik ben niet kaal, Rogge. Ik ben gemillimeterd. En ik vind jou wel een Side Cock Sammy.’
‘Wat is in godsnaam een side cock? Een zijlul?’
‘Weet ik veel. Een verbastering van side kick. Ik vind Side Cock Sammy wel goed klinken’
‘Ik vind het heel erg stom klinken, Rinus. En nu ga ik de triplex op maat zagen.’
‘Zou het waar zijn dat nieuwkomers in de gevangenis gelijk verkracht worden? Of ligt dat aan je uitstraling. Ik bedoel, als wij een ‘don’t mess with me’ blik hebben, zouden we dan met rust gelaten worden?’ Ik geef Rog mijn grimmigste Pacino.
Rogge legt de decoupeerzaak neer, kijkt op z’n horloge en dan naar mij.
‘Ik zou me maar geen zorgen maken, Hairy Ass Angelo. Ik denk ze jouw kont niet glad genoeg vinden.’
‘Misschien stoppen ze ons wel in dezelfde cel, Rog. Dan zitten we safe.’
Er gaat een huivering door Rogge. Maar hij zegt niets.
‘Heb je nog meer plankjes?’
Rogge zucht en lijkt even na te denken. ‘Rinus, zou je het heel erg vinden om me vandaag alleen te laten werken? Dan kan ik me beter concentreren.’
‘Oké,’ zeg ik quasi gekrenkt. ‘Ik ga de bonnetjes wel weer optellen.’