Een week later wil ik Rogge verrassen. Heb bij Easy Grower een enorme blower gekocht waarmee hij zijn huis stankvrij kan houden. Kostte me een lieve duit en weegt een ton, maar we gaan voor kwaliteit. En Hairy Ass Angelo walks the walk.
Als ik Rogge’s voordeur opendoe hoor ik hem met een man praten in de woonkamer. Toch niet iemand van Mieke’s feestje? Ik zet de blower in de gang, leg mijn jas erover en ga de kamer binnen.
Op Rogge’s bank zit een dikke, leeftijdsloze vent. Hij draagt een gekreukeld beige pak en heeft blonde stekels. Zijn gezicht is rood en vrolijk. 100 jaar geleden had hij voor een kolonist kunnen doorgaan.
‘Hé Rinus!’begint Rogge. ‘Dit is Edmond, die studievriend waar ik je over verteld heb.’
‘Je hebt het nooit over Edmond gehad, Rogge,’ zeg ik op kille toon terwijl ik de kolonist een hand geef. Edmonds handdruk is stevig en langdurig, en hij kijkt me aan alsof ik een oude schoolvriend ben.
‘Dus jij bent Rinus! Geweldig kennis te maken, kerel! Rogge heeft veel over je verteld. Alleen de goeie dingen hoor, hahaha!’
Edmond heeft een bulderlach. En Rogge glimlacht net iets te gemakkelijk met die bulder mee. Ik kijk Rog aan of ie net een achterhuis vol onderduikers heeft verlinkt.
‘Edmond zit in de handel, Rinus,’ verduidelijkt Rogge. Import & export. Vooral Roemenië. Hij kwam toevallig langs en ik heb hem verteld over onze plannen, want hij heeft de connecties voor ons product. Niet een coffeeshoppie op de hoek, maar echte connecties. Op Aruba bijvoorbeeld.’
Edmond kwam toevallig langs bij Rogge?? My hairy ass! Alsof er ooit een vriend bij Rogge zomaar langswipt.
‘Heb je Edmond over onze plannen verteld?’ merk ik op dezelfde kille toon op. ‘Dat had je wel eerst even mogen overleggen. Partner.’
Er valt een pijnlijke stilte. Maar Edmond is geen man van stilte.
‘Rinus, je lijkt me een eh… voorzichtige vent,’ zegt Edmond alsof hij ‘schijtluis’ bedoelt. ‘En terecht, kerel! Want deze branche is nog niet helemaal legaal, in zijn totaliteit dan. Maar daar hoef jij je geen zorgen over te maken. De politie heeft wel wat beters te doen dan op thuiskwekertjes te jagen, hahaha! Die indianenverhalen worden zo opgeblazen in de media. De kans dat ze jullie pakken is nul komma zero. Alsof de narcoticabrigade met warmtekijkers door de buurt sjouwt! Laat ik het zo zeggen: jullie zijn de allerlaatste Nederlanders die een hennepplantage beginnen, hahaha!’
Edmond zit me veel te lekker in zijn vel. En in zijn gekreukelde pak. Hij is een luide dikke drol die nog nooit van silent crime gehoord heeft. Maar ik laat hem doorlullen, want erger me veel meer aan Rogge die aan Edmonds lippen hangt. Edmond is de Man van de Wereld die Rogge had willen zijn. Bah.
‘Maar Rinus, ik had het er al met Rogge over, zo’n professioneel plan als jullie plantage, dat moet je groots aanpakken. Ik begrijp dat je easy wilt beginnen met een labje van 20 plantjes, maar als de Romeinen zo klein gedacht hadden was Rome nooit in één dag gebouwd, hahaha! Als jullie straks een kwaliteitsproduct ontwikkeld hebben gaan we voor het grote plaatje: 200 stuks! Gewoon de hele eerste verdieping mobiliseren! Tenzij Rogge morgen een lekker wijf trouwt en een drieling baart natuurlijk, hahaha!’
‘Daar zit wat in, Rinus,’ beaamt Rogge op een toon die me helemaal niet bevalt. En hoe zit het met die ‘we’ van Edmond?
Edmond is op dreef: ‘Met tweehonderd plantjes komen we op een jaaromzet van…’ (hij zoekt in zijn tropenpakzak en haalt er een pocket calculator uit) ‘…even calculeren…zeg maar 182.000 gulden. In grote lijnen dan. Daar kun jij heel wat toupetjes van kopen, kerel, hahaha!’
Weer lacht Rogge mee met de bulder. Maar ik geef niet zonder slag of stoot op.
‘Edmond, als wij gepakt worden met tweehonderd plantjes moeten we een boete betalen van tweehonderdduizend gulden. Daar heb ik geen rekenmachien voor nodig. Wel een vette bankrekening. Of een tweede plantage. Die heb ik niet. Dus gaat Rogge de bak in. En de bak is niet echt gezond voor iemand met een hartziekte.’
Rogge en Edmond kijken elkaar aan alsof ik net hun bachelor’s party heb verziekt. Oké, ik ben een beetje uitgegleden met die opmerking over Rogge’s hart, maar soms moet je ‘t hard spelen om iemand tegen zichzelf te beschermen. En als penningmeester draag ik verantwoording voor het budget.
‘Heren,’ besluit de kolonist. ‘Het lijkt me goed als we hier later een keer op terugkomen. Rinus, kerel, laat het even lekker op je inweken. En pas op Rogge dat-ie niet te veel zuipt voor zijn rikketik, anders hoeven we niet eens te beginnen, hahaha!’
Ik forceer een glimlach als Edmond me de hand schudt en door Rogge uitgelaten wordt.
Als Rog de kamer weer binnenkomt werpt hij me een vernietigende blik toe. ‘Moest dat nou? Edmond is een gouden kerel. En jij doet alsof ie de kluis komt leeggraaien.’
‘Ik heb iets voor je gekocht, Rogge. Kijk maar in de gang.’ Ik grijns als een handelaar in beverklemmen.