Waarom draaien ze in iedere coffeeshop altijd reggae! Waarom nooit eens frisse country & western. Of pittige rock ’n roll. Of desnoods een chansonnetje. En waarom zijn blowende mensen altijd zo hangerig. Ook hier in Eight Miles High zit iedereen maar een beetje te zitten. Volwassen kerels waar geen beweging in te krijgen is. Ze praten niet eens. Doe wat! Ga werken!
Dat geldt al helemaal voor de coffeeshophouder met zijn overbite en slierthaar. Hij beweegt zo langzaam dat je hem een lel wilt geven. In dit circuitje mag dat voor relaxed doorgaan, bij MacDonald’s was-ie nooit door de sollicitatieprocedure heen gekomen.
‘Dit vind ik persoonlijk heel errug lekker,’ zegt hij op een zeikerige toon tegen Rogge en laat hem een klompje kamelenpoep laat zien. ‘King Hassan heet het.’
Rogge ruikt aan King Hassan alsof-ie connoisseur is. ‘Wat is het verschil met die Kashmir uit India?’ vraagt Rog terwijl hij naar een andere keutel in de vitrine wijst.
‘Dat is iets steviger. Moet je van houden, vind ik persoonlijk. King Hassan is milder, krijg je een meer zwevende high van.’
Een zwevende high!? Da’s witte sneeuw, mister Overbite! Misschien moet je eerst je avondschool eens afmaken voordat je een winkel begint!
‘Als je van iets stevigers houdt zou ik Primero proberen. Maar dat is heel persoonlijk.’ zegt de middenstander en kijkt Rogge aan alsof hij een voorkeur voor bestialisme opbiecht. Opnieuw snuffelt Rogge professioneel.
‘Doe die milde maar,’ besluit Rog terwijl hij mij een blik toewerpt. ‘Lijkt me verstandig.’
De overbite pakt King Hassan tergend langzaam in en rekent tergend langzaam af. Dat we straks met dit soort klojo’s zaken moeten doen.
De reggaeplaat is afgelopen. Het is bijna stil in Eight Miles. Achter me hoor ik wat klanten kuchen en wauwelen. Dan opeens, out of the blue, krijg ik een Inzicht. Opeens weet ik wat deze branche nodig heeft: een image boost! Hasj roken moet fris & fun worden. Sociaal en dynamisch. Choose blow! Ik zie een commercial voor me, met neohippies die sensueel swingend een blow aan elkaar doorgeven, bouwvakkers die na hun twaalfuurtje even met een waterpijp voor de keet relaxen, flirtende nachtclubbabes die aan de bar hangen met een aanstekelijke lachkick, sportieve gepensioneerden die elkaar glimlachend verwennen met een hasjpijpje. Coffeeshophouder Nieuwe Stijl, dat wil ik worden. Misschien nog een fitnesscentrum erbij. Dat daar nooit eerder iemand op gekomen is.
Ik besluit wijselijk mijn inzicht voor me te houden. En pak een boterham met pindakaas uit mijn survivalpakket, want ik voel me beetje trillerig. Overleven, anticiperen - daar denken deze klojo’s nooit aan. Maar dat gaat veranderen met Blowen Nieuwe Stijl. ‘Draaien jullie ook country & western?’ vraag ik de coffeeshophouder met volle mond. Hij en Rogge kijken me aan alsof ik een Pino-pak heb aangetrokken.