De 64 traptreden van de flat voelen als 640. Ik houd me krampachtig vast aan de leuning. En bid dat ik geen medehuurders tegenkom. Rogge sjokt achter me aan. Alles gaat goed, we halen parterre zonder een hond te zien. Buiten is het ook stil. Niet zo vreemd, want het is twee uur ’s nachts. Of is het vijf uur? Of is er een zonsverduistering? We lopen de 50 meter naar de garageboxen met grote voorzichtige stappen, alsof we sneeuwrackets onder onze schoenen dragen. De boxen liggen er verlaten bij. Mijn garagedeur lijkt intact.
‘Nou, Hairy Ass Angelo,’ zegt Rogge met die eeuwige spot in zijn stem. ‘Dat is een heel erg voorzichtige ramkraak geweest.’
Ik ben nog helemaal niet gerust. ‘Misschien hadden ze een meesterkraker bij zich, met zo’n lock picker. Hebben ze de deur netjes opengemaakt en dichtgedaan, zodat ik geen alarm sla. Ik wil weten of ie er nog in staat.’
‘Ga jij maar kijken of ie er nog in staat,’ zucht Rogge.
Maar dat valt niet mee, met een hasjhoofd in het halfdonker. En met al die sleutels is zo’n sleutelbos behoorlijk druk. Drukker dan anders lijkt het wel. Ik probeer de ene sleutel na de andere maar vergeet steeds welke ik heb gehad. En elke keer als ik aan de garagedeurknop morrel echoot dat op ‘t binnenplaatsje.
Na een kwartiertje prutsen wil ik de deur een enorme schop geven. Maar dan opeens komt er een auto de cul de sac inrijden. De koplampen verblinden ons. De auto stopt bruusk en de portieren zwaaien open. Er stappen twee silhouetten uit, een korte met een flinke bos haar, een lange met o-benen, beiden met een bobbel aan de heup en een zaklamp in de hand. Het is zover. De georganiseerde misdaad. We gaan eraan.
‘Goedenacht heren,’ zegt het korte silhouet met een vrouwenstem. ‘Waar zijn we mee bezig?’
Heren? Dat klinkt als politie. Maar waarom politie? Zouden ze van mijn kleerkastplantage hebben gehoord? Ojezusojezusojezus!
‘Goedenacht agenten,’ begint Rogge voordat ik mijn bek kan open trekken. ‘Mijn maat en ik wilden even een kijkje nemen bij zijn motor. Maar hij kan de garagedeur niet open krijgen.’
‘Ja want ik heb te veel sleutels voor de sloten tegen ramkrakers van de georganiseerde misdaa….’
‘Maar als u even bijschijnt...’ onderbreekt Rogge me, terwijl de agenten elkaar aankijken met vermoeide zaterdagnachtdienst blik.
‘Ja als u even wilt bijschijnen met de lantaarns in de sleutelgaten,’ ratel ik. ‘Het is nummer 69.’
‘U was net bezig met nummer 68,’ zegt het lange silhouet met een monotome mannenstem terwijl hij met zijn zaklamp op het bordje schijnt.
Er valt een veelbetekenende stilte. De agenten en Rogge kijken me aan. Ik doe net alsof ik de sleutelbos nog eens doorzoek. Op dat moment begint de Valium te werken. En vind ik iedereen opeens ontzettend aardig.
‘Wilt u die deur even openmaken?’ vraagt de lange agent.
‘Natuurlijk.’ Ik krijg de deur in een handomdraai open. Binnen staat de Harley te fonkelen in het kunstlicht van de zaklampen. Met vier sloten aan de grond geketend, als een chromen panter.
‘Dat is een hele mooie motor, meneer,’ zegt de agent-met-vrouwenstem die eigenlijk best een stuk is. ‘En wat glimt-ie. Heeft u ‘em pas?
‘Eh nee,’ zeg ik zo nonchalant mogelijk, en fantaseer dat de agente bij mij achterop de Harley zit en in mijn kruis graait terwijl ik met 180 een groep Hells Angels inhaal. ‘Ik heb hem al een jaar of tien.’
‘Mijn vriend rijdt er bijna nooit op, agent,’ zegt Rogge met spottende grijns. ‘En hij durft niet harder dan 90.’
De agenten en Rogge moeten hard lachen. Ik wil nog iets zeggen over poetsen en onderhoud en investering. Maar Hairy Ass Angelo knows when to shut up.
Als we beloofd hebben zonder lawaai huiswaarts te keren, vertrekken de agenten.
‘Leuk hoor, je vriend te kakken zetten bij de politie,’ bijt ik Rogge toe als we naar mijn flatje terugsjokken
‘Ach man, wees blij dat ze niet bij je thuis wilden kijken. Die lichtbak hangt toch nog steeds in je kast.’
‘In ieder geval heb ik bewezen dat je niet op hasj hoeft te flippen. Ook niet als je een gevoelig mens bent zoals ik.’
‘Moeten we wel Valium bij ons product leveren,’ merkt Rogge droog op. ‘Voor gevoelige mensen als jij.’
‘Zou je Valium per kilo kunnen kopen?’
‘Ongetwijfeld. Dan heet het handel in hard drugs.’
Het traplopen gaat een stuk beter dan op de heenweg. Maar het lijken wel meer treden.
Halverwege ruik ik opeens een zoete lucht. ‘Rog, ruik jij dat ook? Da’s hasj! Zouden mijn buren ook een plantage begonnen zijn? Dat trekt fout volk aan. En politie!’
‘Nee man, da’s onze eigen blow.’
‘O ja. Zal ik de rest van King Hassan maar weggooien? Ik moet toch naar de wc.’