Een zeker ontzag kan Pieter niet onderdrukken. Begrijpelijk, want ook al zijn er nog geen plantjes, de plantage ziet er werkelijk schitterend uit. Rogge geeft hem de grand tour. Hij legt de verschillende kweektechnieken uit, vertelt waarom er twee lichtregimes bestaan, waarom alles afgetaped is, hoe het luchtcirculatiesysteem functioneert. Sinds Edmonds bezoek heeft Rog een zekere zwier over zich gekregen als hij het over de onderneming heeft, met gebaren en grappen. Pieter luistert geduldig maar kijkt afwezig, zoals iedereen doet wanneer Rogge op zijn praatstoel zit. Rog rond de tour af met Edmonds toverformule.
‘Dus als jij nu 1000 gulden investeert dan kun je over een jaar rekenen op een winstmarge van…’ (Rogge haalt een pocketcalculator uit zijn zak!) ‘…even calculeren…173 procent.’
‘Rogge,’ reageert Pieter even gedecideerd als verontschuldigend, ‘Ik kom alleen maar even kijken en een biertje drinken.’
‘Oh.’ Rogge kijkt beteuterd. ‘Dan moet ik even wat blikjes halen bij de snackbar.’
Als Rogge weg is gaan Pieter en ik ook maar naar beneden. We komen langs de open stopcontacten, het half afgescheurde behang, de half afgeverfde muren, het defecte toilet. We lijken hetzelfde te denken.
‘Wist je dat Rogge al zo was vóór zijn ziekte?’ merkt Pieter op. ‘Toen ie studeerde was alleen maar bezig met het ontwerpen van het perfecte leerschema. Hij kocht zelfs een white board en maakte stroomdiagrammen. Tijd om te studeren had-ie niet.’
‘Maar de puinhoop hier komt toch zeker door zijn ziekte en geldgebrek?’
‘Ook. Maar dit huis ziet er precies zo uit als zijn studentenkamer. Rogge heeft houvast nodig. De enige plek waar hij zich thuis voelt is het leger.’
Als we de woonkamer binnenkomen kijk ik voor het eerst met objectieve blik rond. Wat een chaos. We gaan op de bank zitten. En zwijgen even.
‘Dus de plantage is het eerste wat hij echt heeft afgerond.’
‘Zo’n beetje wel ja.’
‘En juist die kan hij aan niemand laten zien,’ zeg ik als ik Rogge de sleutel in de voordeur hoor steken.
‘Precies.’
Rogge komt de kamer binnen met een uitgescheurd tasje vol blikjes. Hij kijkt ons aan alsof we over hem roddelen. ‘Bier?’
‘Graag,’ zegt Pieter. ‘En doe mij toch maar een aandeel, Rogge. Mag ik voorzichtig beginnen, met honderd gulden?’
Rogge grijnst van oor tot oor. En begint een onbegrijpelijk verhaal over winstexponentiëring en Bruto Nationaal Inkomen. Pieter en ik kijken elkaar aan, zoals alleen vrienden van Rogge dat doen: welwillend en afwezig. Dan trekken we de blikjes bier open.