Rein Hannik, Neerlands belangrijkste bijna-debutant. Met zijn dreigende succes op radio & tv zou je bijna vergeten dat ook hij zich aan de vergetelheid heeft moeten ontworstelen. En aan zijn jeugdtrauma’s.

Want zijn jeugd verliep Dickensiaans. Met een moeder die haar kroost dagelijks uitgeharde Saromapudding voorschotelde, een vader die zich windenlatend aan de Albert Heyn-sherry bedronk, en twee hardnekkig aan de Viva verslaafde zussen, restte de kleine Rein slechts troost bij de kwijlende huispekinees. En toen die aan een open stopcontact was bezweken werd het duister in het zolderkamertje.

Buitenshuis lagen de kaarten niet beter geschud. Na een middelbare schooltijd vol discobroeken, pluizige baardgroei en mentholsigaretten, wist hij zes universitaire studies binnen zeven jaar af te breken en de rest van zijn jeugd met fabrieksbaantjes weg te spoelen. En dat zonder een letter Bukowski gelezen te hebben.

Even leek het tij zich voor Rein te keren toen een lokale omroep een filmrecensent in hem ontdekte. Hannik kon schrijven. En had vooral erg veel mening. In het decennium dat volgde zou hij zich op honderden columns en recensies storten. Voor marginale bladen, maar geschreven met stilistisch vuur.

Echter, zoals Hannik dat zelf uitdrukt: “Van alle worst case scenarios is mijn leven één van de meest geslaagde!”. Geldgebrek dreef hem ertoe zijn talent te verkwanselen aan Scrooges in de reclame, IT en zorg. Totdat hij de kwaliteitslulkoek ontdekte. Hiermee wist hij zijn plezier in het schrijven en vooral in het ergeren van Anderen te reanimeren.

Maar met Criminele intenties laat Hannik deze puberale neiging achter zich. Het boek leest als een trein, al was het alleen al omdat er zoveel woorden op iedere pagina staan. Met vijf bladzijden misschien niet de dikste novelle uit de Russische Bibliotheek, maar met een formaat van anderhalf bij twee meter wel een uitzonderlijk boekwerk. Een novelle die het cliché page turner weer betekenis geeft.