Midlife crisis is een mij onbekend fenomeen. Van jongsafaan heb ik geprobeerd mijn dromen te verwezenlijken en van jongsafaan is dat mislukt. Geen acute crisis dus toen ik 40 werd. Wel koesterde ik nog een aardse wens: een cultureel grotestadsleven met bruisende vriendenkring.

“Because it’s a sin”, antwoordde regisseur John Huston tijdens een jachtpartij in Afrika toen hem gevraagd werd waarom hij zo nodig een olifant wilde neerschieten. Aan deze woorden moest ik denken toen vriend P. voorstelde om naar een stierengevecht te gaan.

Van sommige mannen kun je onmiddellijk zien dat ze naar de hoeren gaan. Ze hebben een minachtende trek om de neus en die Jij smerige hoerrr!-blik in de ogen. Maar van sommige potentiële hoerenlopers kun je onmiddellijk zien dat ze door iedere hoer geweigerd worden.

Als ik naar de bioscoop ga zit ik het liefst helemaal vooraan, waar het rustig is. Liever kramp in mijn nek dan popcornkauwende kletsers. Meestal ga ik met vriend J. , die net als ik kalend is en dik in de veertig. Natuurlijk denkt de hele zaal dan dat we homo's zijn.

Ik ben een lichte slaper. Het type dat oordopjes en slaappillen gebruikt en de radio op ruis zet om in godsnaam maar geen omgevingsgeluiden te horen. Speciaal voor mijn nachtrust ben ik in een flat gaan wonen. Flat = beton = stilte dacht ik. Niet dus, want aan de achterkant van mijn flat is nog een flat. En daar woonde tot voor kort De Snor, een ex-gerechtsdeurwaarder met Stalineske beharing, die een ware stadsguerilla voerde.

De mensheid kan onderverdeeld worden in twee types: zij die avontuurlijk ingesteld zijn, en zij die dènken dat ze avontuurlijk ingesteld zijn. Ik heb lang gedacht dat ik Type I was, maar weet inmiddels beter. Voor dat inzicht heb ik een harde les moeten leren: Icarus op vakantie.

Glaasje wijn met krantje op zondagmiddag in het saaie café. Niet mijn gewoonte op de Dag des Heren, maar soms wil ik dingen doen die normale mensen doen. Had om die reden ook een lange truttige regenjas aan gedaan, het model dat zinloos geweld aantrekt.

De winter van 1977. De ergste in decennia. Hier en daar wordt een vastgevroren bejaarde in een bushokje losgebikt. Het is mijn laatste jaar op het lyceum. Ben nog steeds hopeloos verliefd op Eline, die niets weet van mijn zieleroerselen en bovendien druk is met Grote Jongens.

Mijn buren maken 's nachts nog wel eens herrie. Ze schelden elkaar dronken uit en hebben daarna luidruchtige goedmaakseks. Omdat mijn slaapkamer aan die van hen grenst en ik een lichte slaper ben, heb ik besloten de muur te isoleren. Dat doe ik, zoals met de meeste dingen, veel te grondig

In mijn woonplaats mag ik dan bekend staan als de poepduivenruimer, bij mijn vriendin leef ik in harmonie met de natuur. Sterker nog, ik pamper daar de plaatselijke fauna.

Mijn tante heeft een Jomanda-ervaring gehad. Dat is vrij opmerkelijk, omdat mijn tante niet erg Jomandig is, meer een nuchtere Pim Fortuyn afiçionado. Niettemin beleefde ze een bovennatuurlijk moment in het hondenpoepparkje achter haar flat.

Om de hoek woont Walter. Walter is een jaar of vier, heeft een vierkant hoofd en een fiets zonder trappers. Eerst vond ik Walter wel vertederend, met zijn gele loopfiets. Had ook een beetje medelijden met hem, omdat hij van de andere kinderen altijd de Vijand moest spelen bij Oorlogje. Maar inmiddels begrijp ik waarom dat zo is.

Het zal ergens in 1973 geweest zijn toen het gebeurde: mijn vader kocht een spijkerpak. Small step for mankind, giant leap voor de familie Hannik. Want een kalende, dikbuikige geblazerde huisarts die in extra extra extra large denim zijn tweede jeugd induikt is hardcore.

Verstandige mensen doen in onroerend goed. Ik wil ook graag verstandig zijn, dus heb laatst mijn dure motor verkocht en van dat geld een garage gekocht. Dat is bijzonder, want ik heb geen koophuis en dan willen ze je geen hypotheek geven.

Mijn lief is dit weekend met vriendinnen slempen in Parijs. Omdat ze net zo'n monogame trut is als ik ben, heb ik voor haar een vakantievriend verzonnen. Kan ze wat spannends opbiechten als ze thuiskomt.

Ooit, jaren geleden, was ik een dierenvriend. Een man-alleen-op-een-flat, die het gezellig vond dat de buurtduiven zijn balkon tot meeting point hadden verkozen. Gevederde vrienden. Helemaal ontroerd was ik toen twee tortels er een nestje gingen bouwen. Nou ja, nestje, stadsduiven zijn zo zwaar into urbanisatie dat ze zich niet verlagen tot het gebruik van natuurlijke producten.

Duiven kunnen niet zien. Niet 'bewust' in ieder geval. Hun visuele informatie gaat rechtstreeks naar hun kippebrein, zonder eerst op een mentaal diascherm geprojecteerd te worden. Ze weten dus wat er in hun omgeving allemaal staat, loopt, vliegt etc., maar kunnen dit niet echt zien.

Het is een gave: ik kan met mijn platvoeten een vaccum maken boven het doucheputje, waardoor ze als een ontstopper fungeren.