Midlife crisis is een mij onbekend fenomeen. Van jongsafaan heb ik geprobeerd mijn dromen te verwezenlijken en van jongsafaan is dat mislukt. Geen acute crisis dus toen ik 40 werd. Wel koesterde ik nog een aardse wens: een cultureel grotestadsleven met bruisende vriendenkring. Ik was het lethargische, studentikoze Utrecht na twintig jaar zo zat, dat ik mijn arbeiderswoninkje verruilde voor eenkamerverdieping in Amsterdam West. Daar had je immers culturele grotestadslevens en bruisende vriendenkringen.

De eerste nacht in West ging prima, want dronken met verhuisvriend in café aan overkant. De volgende nacht thuis was een stuk onrustiger. Het leek wel alsof er overal in de kamer geknaagd werd. Had ik een katerhallucinatie? Waren de buren een tunnel aan het graven? Met oordoppen en slaappil in bed gedoken.

De volgende ochtend op onderzoek uit. Dat was schrikken. Overal lagen zwarte keutels. Niets geen delirium of Colditz, ik was in een muizenplaag komen te wonen. Dat hadden ze wel even mogen melden in de woningruiladvertentie.

Omdat mijn culturele grotestadsleven en bruisende vriendenkring maar niet wilden beginnen besloot ik me op De Plaag te richten. Vastberaden stapte ik naar de dichtstbijzijnde dierenwinkel. Of beter gezegd bestialiteitenshop, want de combinatie van infantiele aankleding en gesmoord dierenleed gaf het de uitstraling van een kiddieporn boutique. Maar ik voelde me vooral opgelaten omdat ik als zelfverklaard dierenliefhebber voor het eerst op muizenjacht ging.

Achter de toonbank stonden een man en een vrouw. Ze staarden me zwijgend aan. “Een vriend van mij heeft een probleem”, begon ik met een grote L op mijn voorhoofd. “Hij heeft last van muizen. En hij zoekt nu een diervriendelijke manier om dit probleem op te lossen.” De man en de vrouw keken elkaar even glimlachend aan en wendden zich weer tot mij.

Hij: “De vriend van meneer zoekt een diervriendelijke manier…”
Zij: “…om van zijn muizenplaag af te komen.”
Hij: “Ik denk dat we precies hebben…”
Zij: “…wat uw vriend nodig heeft.”

Ze vulden elkaar aan als een tweeëiig echtpaar.
Toen schoof de man een lade open. En op dat moment - ik durf het te zweren - ging er een siddering door de dierenwinkel. De kanaries hielden op met kwetteren, de hamster stopte in zijn rad en de puppy liet zijn rubber kluif vallen. De man haalde een doosje uit de lade. Op dat doosje stond ‘plakstrip’.
Hij: “Hier blijven de Mickey Mousejes mooi op vastkleven...”
Zij: “…waarna u ze weer in het bos kunt vrijlaten.”
Even leek het tweeëigige echtpaar een schaterlach te onderdrukken, maar dat zal ik me ingebeeld hebben. Ik kocht het doosje plakstrip. En maakte me op voor het offensief.

‘s Avonds legde ik de strip met wat spek in de keuken. Ging naar bed, kon de slaap niet echt vatten, maar moet toch ingedommeld zijn. Want opeens schrok ik wakker van een hartverscheurend gepiep. Haastte me naar de keuken. En trof daar twee muizen op de plakstrip. Eén zat met zijn rug vast, de ander had zich helemaal in het plaksel gewenteld en kronkelde in doodsstrijd. Een verschrikkelijk schouwspel.

Even aarzelde ik. Toen nam de krijger in mij het over. Ik vulde een emmer met water. Knipte de tweede muis met stukje strip los. En duwde hem onder water. Net zo lang tot hij ophield met spartelen.

De details zal ik achterwege laten, maar de executie leek een uur te duren. Duizenden twijfels schoten door mijn hoofd (‘kan ik niet beter lauw water nemen, dan is het verdrinken minder erg’). Maar bij moord horen geen pleisters.

Vervolgens onderzocht ik de andere muis. Die bleek nauwelijks gewond. Heb de plakstrip om hem heen zoveel mogelijk weggeknipt totdat hij een kartonnen mini-schotelantenne leek te dragen. En heb hem buiten vrijgelaten. Bij de ingang van de Chinees, dat leek me een voedzaam onderkomen.

Na een droomloze nacht stond ik de volgende ochtend om negen uur voor de dierenwinkel. Als jager, niet als dierenliefhebber. “Ik wil 15 muizenvallen”, sprak ik monotoon. Het echtpaar keek me zwijgend aan. Zonder te glimlachen. En pakte 15 muizenvallen in. Ik rekende 15 muizenvallen af. De kanarie kwetterde, de hamster rende zijn duizendste rondje en de puppy kauwde op zijn rubberen kluif.

Die avond heb ik vijftien nekjes horen breken. “Patskrak. Patskrak. Patskrak.” Een van de slachtoffertjes had een kale, schotelvormige plek op zijn ruggetje. En stonk naar tjap tjoy.

De maanden tot mijn verhuizing terug naar Utrecht heb ik geen last meer gehad van De Plaag. Of van schuldgevoelens. En in mijn nieuwe bestaan zocht ik geen culturele grotestadssleven met bruisende vriendenkring. Ik trof wel een balkon vol vriendelijk koerende duiven. Maar dat is een ander verhaal.