Het zal ergens in 1973 geweest zijn toen het gebeurde: mijn vader kocht een spijkerpak. Small step for mankind, giant leap voor de familie Hannik. Want een kalende, dikbuikige geblazerde huisarts die in extra extra extra large denim zijn tweede jeugd induikt is hardcore.

Voor het gezin dan. Want vader mocht in denial zijn, wij moesten in volle bewustzijn aanzien hoe deze Everest aan spijkergoed ons imago in de wijk vermorzelde. Het blauw was te blauw, de stof te nieuw en het kruis angstaanjagend groot. Binnen een week was hij de helft van zijn patiënten kwijt.

Nu, bijna 25 jaar later, dreig ikzelf zo'n fashion-insult te worden. Want voor het eerst in 48 jaar heb ik gekozen voor comfort in plaats van stijl: mijn nieuwe spijkerbroek is een maat te groot. Geen Everest, maar toch wel een Vaalserberg. Hij voelt als een okselmodel en schreeuwt a-s-e-k-s-u-a-l-i-t-e-i-t.

De deur durf ik niet meer uit want ben bang voor reflectie in een winkelruit. In huis draag ik zo'n hondenkraag (tegen openbijten jeukplekken) zodat ik hem zelf niet kan zien. Maar ik moet wel alle spiegels mijden. Eigenlijk rest me alleen de wc nog. Maar daar zit ie dan ook zalig.