Mijn lief is dit weekend met vriendinnen slempen in Parijs. Omdat ze net zo'n monogame trut is als ik ben, heb ik voor haar een vakantievriend verzonnen. Kan ze wat spannends opbiechten als ze thuiskomt.

Ik noem hem Armand. Armand de Dijon - naar die dure mosterd - heeft Armeens bloed en is onaards mooi met zigeunerogen, iets te bruine huid en zwarte krullen. Daarbij praat hij als een literfles eau de cologne: een waterval van brabbelcomplimentjes die na het zesde glas rosé door de meiden wordt opgedronken als ware het de portable Byron. "Aaaah l'amour. Ce'st la mystère dernière... Mourir, c'est mourir un peu..."

Armand heeft natuurlijk ook zijn verbeterpuntjes. Zo heeft hij geen cent te makken, wordt hij ieder uur door zijn dominante moeder opgebeld en is hij - zo zou later blijken - pijnlijk klein geschapen. En dan hebben we het nog niet eens over zijn latent homoseksuele motoriek (of is dat mijn jaloerse invulling?).

Maar. Armand kan Zoenen. Zoals alleen Armeense klaplopers dat kunnen. Lang, vurig en teder. En dat vertelt mijn lief lekker niet aan mij door als ze zondag weer thuiskomt. En ik zeg niets van die dikke zwarte Armeense haar die ik in haar veel te dure Parijse BH vind. Want we hebben allemaal zo af en toe een Armand nodig.