In mijn woonplaats mag ik dan bekend staan als de poepduivenruimer, bij mijn vriendin leef ik in harmonie met de natuur. Sterker nog, ik pamper daar de plaatselijke fauna.

Zo heb ik in haar tuin een vogelvoederhuisje-met-kabouterdak opgehangen, dat ik ’s zomers vol prop met zesgranenbrood en in de winter met vetblokjes en vitaminepillen. Met succes. Van heinde en ver vliegen ze aan: mussen (die eigenlijk uitgestorven zijn), merels, houtduiven en koolmezen.

Vooral koolmezen. Met z’n twintigen hangen ze aan het snackhuisje om zich helemaal vol te vreten. Meesjes lijken schattig van een afstand, maar het bacchanaal maakt de kickbokser in hen los. Ze slaan elkaar op de bek dat het een lieve lust is. Daarbij worden ze zo vet dat ze nauwelijks in de lucht kunnen blijven. Maar in een gepamperde natuur hoeven ze niet voor hun leven te vrezen. Of toch wel?

Behalve de meesjes is ook Poema welkom in ons Eden. Poema is een jonge kater van de buren. Een schatje waar we graag mee dollen. Maar behalve speels is hij ook erg carnivorisch. En neemt hij geen genoegen met de plakjes vegetarische rookworst die die ik hem toewerp. Poema is een jager. En wat is een logischer plek om te jagen dan een boom vol boerende koolmezen.

Probleem met Poema is dat hij niet over zelfreflectie beschikt. In letterlijke zin. Eén blik in de spiegel en hij zou inzien dat er iets aan zijn camouflage schort. De kat is namelijk gezegend met stralendwitte vacht. En in plaats dat hij die wegmoffelt achter bladeren of insmeert met potaarde, loopt hij ermee te showen alsof het een hermelijnen koningsmantel is - zelfs Bokassa had meer raffinement. De kickbokskoolmezen lachen hem in zijn gezicht uit en gaan onbezorgd verder met vreten, boeren en elkaar op de bek slaan. Totdat het mereljong gevonden werd.

Het mereljong liet voor het eerst van zich horen toen ie met een knal tegen het slaapkamerraam aanvloog. Of beter gezegd aanviel, want hij bleek uit het nest in de dakgoot gegooid te zijn. Dat doen merelouders wel vaker als hun kroost niet wil uitvliegen. Maar de botsing had het mereljong minimal brain damage bezorgd. Wekenlang heeft hij met wezenloos opengesperde ogen op het platje gezeten. Zijn ouders vlogen af en aan om hem te voederen. Maar door gebrek aan lichaamsbeweging werd hij dikker en dikker. Te dik om ooit nog op te kunnen stijgen. Een mentally challenged Big Mac.

Net toen we dachten dat het mereljong te dik was geworden om opgegeten te kunnen worden, hebben we zijn lijk gevonden. Gebroken nek. Maar verder intact. We weten niet wie de dader is, maar hebben zo onze vermoedens. En de kickbokskoolmezen ook. Want die zijn verdwenen. En Poema? Poema zit op een tak in de vogelvoederboom te luieren. Wappert triomfantelijk met zijn witte mantel, alsof hij wacht tot het gaat sneeuwen. Zijn machtshonger is gestild. En nu lust ie af en toe wel een stukje neprookworst. Tot de eerste vlokken vallen natuurlijk.