Mijn buren maken 's nachts nog wel eens herrie. Ze schelden elkaar dronken uit en hebben daarna luidruchtige goedmaakseks. Omdat mijn slaapkamer aan die van hen grenst en ik een lichte slaper ben, heb ik besloten de muur te isoleren. Dat doe ik, zoals met de meeste dingen, veel te grondig : met speciale schuimlagen en persplaten, spul waarmee je normaal gesproken drumcabines geluidsdicht maakt.

Mijn vrienden lachen me uit om deze isolatiecel, maar mijn herriefobie heeft zo zijn gronden. In mijn vorige woning, op de Van der Pekstraat om precies te zijn.

De Van der Pekstraat leek zo pittoresk toen ik er kwam wonen. Rode bakstenen arbeiderswoninkjes met gehaakte vitrages en vrolijke begonia's. Alleen het kozijn van mijn buurman detoneerde: vergeeld oranje, alsof de tijd er sinds seventies had stil gestaan.

Op de dag van de verhuizing belde ik even aan om kennis te maken. Een broodmagere veertiger met slierthaar en diepliggende ogen deed open. Het type dat een bijl heeft klaarliggen. Hij gaf me een slap handje, nam me argwanend op. En zweeg. Ik stelde me voor, maakte zenuwachtig een grapje over verhuishectiek en vluchtte terug naar mijn huisje.

De eerste avond was het al raak. Ik zat uitgeput tussen de verhuisdozen in te dutten toen er een huiveringwekkende brul door de muur klonk: "GA WEEEEEEEEEEEEEEEG!!" De buurman? De buurman! Schoot er door mijn hoofd. Eerst maakte ik mezelf wijs dat hij misschien last had van een kat in zijn tuin. Maar het geschreeuw hield aan. De kreten varieerden van een simpele "VUILE FACSISTEEEN!!" tot het wat meer bloemrijke "LAAT JE DOOR HITLER IN JE REET NEUKEEEN!! Het klonk alsof hij in een ravijn gegooid werd, bloedstollend. Ik was naast een gek komen te wonen.

Maandenlang heb ik niet kunnen slapen. Naast het brullen en schreeuwen sloeg hij ’s nachts keihard met deuren en ramen. Maar ik ben een assertief mannetje. Schakelde de woningbouwvereniging in. En het RIAGG. En de wijkpolitie.

Dat de man knetterpsychotisch moest zijn was mij zonneklaar, maar het leek me verstandig om met tastbare bewijzen aan te komen. Dus toen ie op een avond in de tuin stond te schreeuwen, stelde ik me met mijn cassetterecorder op, veilig achter de hoge schutting. "KLOOTZAAAK!" riep hij. "KLOOTZAAAK!"

Maar toen ik cassetterecorder aanzette klonk het opeeens op een sinistere toon: "Je zit me te op te nemen, hè, vuile CIA spion!!" Ik schrok me helemaal lam, want ik dacht dat hij me niet kon zien. Dat kon ie ook helemaal niet, want ik had de schutting goed dichtgetimmerd. Ik was paranoïde geworden door zijn paranoia.

Het tapeje heb ik nooit aan derden laten horen. Dat was niet nodig, want de wijkagent nam mijn klacht serieus. Hij ging bij buurman langs en belde vijf minuten later weer bij mij aan. Met een enorme grijns op zijn smoel vroeg hij me: "Heeft u hier misschien een apparaat waarmee u stemmen in de hersenen van uw buurman kunt stralen? Dat beweert hij namelijk."

Toen hij enkele maanden later gedwongen werd opgenomen, kreeg ik even medelijden met hem. Heb hem zelfs een keer opgezocht in het gekkenhuis. Hij was iets normaler dankzij de medicijnen, maar achter die oogkassen schuilde nog steeds een gevaarlijke gek. "Ik heb zulke erge dingen meegemaakt in mijn jeugd," vertrouwde hij me toe met een blik alsof de mensheid bij hem in het krijt stond.

Een half jaar later was hij aan kanker overleden. Van de wijkagent hoorde ik dat de man jarenlang met een bijl had rondgelopen. Hij had er buurtkinderen mee bedreigd. Niemand had aangifte durven doen.

Dus laat mij m'n slaapkamer maar lekker isoleren. Zo grondig dat mijn buurman zijn vriendin kan vierendelen zonder dat ik er wakker van word. Wel jammer dat ik dan ook de goedmaakseks moet missen.