Waarom willen mensen toch zo vlug en grondig mogelijk hun drol doortrekken? Niet alleen omdat ze bang zijn vies gevonden te worden. Ook omdat ze vrezen voor een oordeel. Want een drol zegt iets over je. En dan heb ik het niet over gezondheid. Wat vinden we van iemand die een kleine keutel achterlaat? Of een trapleuning? Of bruine soep? Of knikkers? En moet de drol van een man groter zijn dan die van een vrouw? En is een grote drol beter dan een kleine, ook al neuk je er toch niet mee? En wat voor een drol is representatief bij een sollicitatiegsprek? Vragen die ik regelmatig op verjaardagsfeestjes stel, maar waar ik zelden een bevredigend antwoord op krijg. Feit is dat info over de drol minstens zo belangrijk is voor de maker als voor de drollenvanger. Mensen schrikken zich het lazarus als hun drol ongemerkt wordt weggehaald - alsof hun moordwapen is zoekgeraakt. Daarom zijn bassin-plees, waarin de drol direct na lancering verzuipt, zo impopulair gebleken. Misschien moeten we het poepen uit de taboesfeer halen. Weer op straat gaan drukken. In de huiskamer. Tijdens een verjaardagsfeestje. Ik krijg er nu al een opgelucht gevoel van.