titels blogs

Confessies van een querulant

Zonder schimmel

Het is op Facebook als vloeken in de kerk. Opbiechten dat je allergisch bent voor activisme. Of beter gezegd: voor activisten. Ik vind ze zo belerend. Zelfvoldaan. Dogmatisch. Verwijtend. Ze luisteren niet naar tegenargumenten. Kijken niet naar zichzelf. Hebben geen zelfspot. En het ergste is nog dat er eentje in mijzelf schuilgaat. Een volbloed dierenactivist, screaming to come out. Maar laten we eerst het fenomeen eens op de vivisectietafel leggen.

Er was een tijd dat activisten mijn sympathie kregen omdat ze het op moesten nemen tegen een autoritaire overheid. Die stuurde de ME op hen af, met knuppels, traangas en politiehonden. Ook de kranten oordeelden streng over de anarchie. Tegenwoordig is activisme mainstream. Social justice warriors worden niet alleen bewierookt in talkshows, de overheid maakt vanuit haar politieke correcte spagaat steeds vaker een knieval voor hun progressiviteit. Sterker, tegenwoordig is het de ongeruste burger die een taakstraf wacht. Conservatisme is de nieuwe counter culture geworden.

Natuurlijk zijn niet alle activisten dogmatisch. En natuurlijk is het goed dat er misstanden aan de kaak gesteld worden. Anders verandert er nooit wat. Sterker, ik denk dat de meeste Nederlanders openstaan voor het nodige schaafwerk aan hun cultuur. Als de drammers wat minder zouden drammen. De vraag is of die dat willen. Want de activisten die de media domineren lijken er een dubbele agenda op na te houden.

Er zijn twee soorten. Allereerst de beroepsactivist. Die gebruikt zijn idealen om carrière te maken als geëngageerd kunstenaar, schrijver, filmer, wetenschapper of politicus. Deze pro’s zijn helemaal in tune met de tijdsgeest. Geen interviewer die hen durft te confronteren met hun onverdraagzaamheid. Dan heb ik meer op met de andere categorie: de querulant. Dat is een aandachtstrekker die zijn idealen inzet om maatschappelijk te ontwrichten. Het type dat waxinelichtjes gooit of plechtige stiltes verschreeuwt. Vaak een werkloze, of zelfs dakloze. Onverlaten waarin ik mijzelf herken.

Daar kwam ik achter toen ik een interview zag met een notoire anti-Piet activist. Ook dit jaar verscheen hij voor de camera’s om zijn landgenoten van racisme te betichten. Ik slaakte een zucht, terwijl ik toch geen Pietenfan ben. Maar bovenal herkende ik iets in hem. Was het die vuige baard? Die spottende oogopslag? Die onbetrouwbare grijns? Toen viel de munt. Ik zat naar mijn alter ego te kijken. Nóg zo’n ziel die het volk dat heerlijk avondje misgunt!

Opeens voelde ik een sterke verwantschap. Alsof er een oerkracht zich in mij manifesteerde. Geen anti-Pieter, maar een dierenactivist. Want dierenleed, dat kan ik niet aanzien. Mijn bloed gaat koken bij beelden van abattoirs, pelsfokkers of ganzenplukkers. Zelfs met ruiters heb ik weinig op, want geen paard laat zich uit vrije wil beteugelen. Zeker die arme schimmel niet als hij, gebroken door de vol gevreten goedheiligman en geteisterd door honderden kinderstemmetjes, zijn kunstjes op de kadekeien moet vertonen. Dieronterend.

Dus. Volgend jaar rond kunt u mij, zij aan zij met de anti-Pieters, bij de intocht horen schreeuwen. Voor een schimmelvrije Sinterklaas. Grote kans dat er tevens wat Boze Witte Mannen zullen staan, want die worden het zat als bejaarde pedo neergezet te worden. Om maar niet te spreken van de kinderen die niet langer misbruikt willen worden als pion van de speelgoedfabrikanten. Nog even en ons resten de Sinterklaasliedjes. Waar we dan gezamenlijk doorheen kunnen schreeuwen. In harmonie, want uiteindelijk zijn we allemaal dezelfde allergische kerkgangers.

Confessies van een querulant
En dan 's nachts nog eens de daken op