titels blogs

De periscoop

Up!

Soms is het op Facebook zo ontzettend volwassen. Dan wordt er gediscussieerd op leven en dood, over mens & maatschappij. Heel leerzaam hoor, en een enkele keer doe ik zelf een duit in het zakje. Maar liever zoek ik mijn toevlucht tot draadjes van Facebookers die hier zitten omdat ze niet volwassen willen worden.

Vrienden die met treintjes spelen (‘modelspoorwegbouwers’), in groene mannetjes geloven (‘alien abductee believers’), mammoetverstandskiezen lospulken (‘amateurpaleontologen’) of Japanse singeltjes van Nana Mouskouri verzamelen (‘vintage pop connoisseurs’). Vrienden die hartstochten delen die niet sexy zijn. Bij hen voel ik me het meest thuis.

Of is het veilig? Mijn guilty pleasure heeft ooit Hyves doen zinken. Tot ver in de puberteit ontwierp ik ze met liniaal, passer en afgekloven Caran d’Ache: tweemansduikboten. Compleet met knus stapelbed, kampeergasstelletje en patrijspoort van dubbel glas. En natuurlijk met een periscoop, waardoorheen ik de wereld kon bekijken zonder zelf gezien te worden. Ik zou mijn opwachting maken in exotische havens of tussen de pinguïns van Antarctica, om weer even plots te verdwijnen en 20.000 mijlen onder zee kennis te maken met blauwe vinvissen, witte haaien, pijlinktvissen en, wie weet, Captain Nemo himself. Niets zo romantisch als een vaartuig dat je niet kunt waarnemen.

De onderzeeërs die ons gezin (rechts op de foto) die zondagmiddag in ’63 aandeed waren niet bedoeld voor dromers maar voor krijgers. Voor volwassenen die alles weten over mens & maatschappij en daar dan torpedo’s op afvuren. Toch kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat hun kapiteins vroeger net zo gedroomd moeten hebben als ik dat deed. En dat ze, eenmaal gezagvoerder, bij iedere “DOWN PERISCOPE!” zich weer even snotneus voelden, terugverlangend naar de tijd dat het leven nog een jongensboek zou worden.

De periscoop
Aangemeerd mysterie