Coef: de weg van de waanzin,

Coef: de weg van de waanzin,

  • Door: Peter Koch, live cartoonist at public debats, brainstorms and closed meetings

    13 maart 2017

    Iedereen die wel eens naar het geruis tussen zijn oren luistert en toekijkt hoe zijn brein daar een mistige soep van brouwt met haastig op elkaar gestapelde logische constructies weet dat de grens tussen een bruikbare onderhoudende geest en een slopende bijtende of zinloos zwevende geest erg vaag is. Ik kwam net een politiek statement tegen : “I don’t believe in nihilism anymore” van iemand die zo geschokt was door politieke ontwikkelingen dat hij zichzelf moest herijken. De schijnbare tegenstrijdigheid in de uitspraak geeft de grens aardig aan. Een mens die een stukje onbruikbaar of onlogisch denken na het waarschijnlijk stoer en lang gekoesterd te hebben beschouwt en van zich af gooit. Het vorige zelf als vergissing. Voor velen een onbereikbaar doel, hoe vaak we het ook proberen.

    Ik ben wat aan het bekomen van het boek Coef van Rein Hannik. Ik kan het hier uit elkaar gaan zitten plukken maar dat is onnuttig en het boek onwaardig omdat ik het te mooi en persoonlijk vind. De uitgever IJZER geeft een samenvatting op haar site. Ik kan wel zeggen wat het met me doet. Daarvoor moet ik een tip van de sluier oplichten. Het boek handelt over zijn moeder’s leven die opgroeit met een kampverleden in Indonesië en langzaam ‘gek wordt’ eenmaal in Nederland en een paar keer haar leven probeert te beëindigen. In de handen van een behandelaar als prof. Bastiaanse lijkt het niet veel beter te worden. Na Rein's eigen jeugd en haar jeugd neemt die behandeling en het effect daarvan neemt een centraal deel van het boek in waardoor de invloed die mensen hebben op elkaar genadeloos in beeld komt. Coef dwingt bewondering af door haar mooie teken- en schilderwerk en haar onophoudelijke zelfregistratie. Wat ze tegenwoordig een selfie noemen is een zielige stuiptrekking vergeleken met de Paramount film die uit de momentopnames van Coef ‘s leven kan worden opgebouwd. Ze tekent en schrijft alles op dat ze meemaakt en vanuit die ook voor hem verrassende erfenis komt Rein Hannik tot dit fascinerende werk. De kracht van de schrijver schuilt in het feit dat hij het aan heeft gedurfd het te aan te pakken en het er heelhuids vanaf brengt. Dat het ook nog een krachtig boek oplevert met veel humor is de beloning van die durf en dat doorzettingsvermogen. Ik moet er niet aan denken mijn moeder van zo dichtbij te ervaren. Dat dit geheel mijn gebrek is mag duidelijk zijn. Mijn leven bestaat voor een groot deel uit weglaten, en ik vermoed dat ons brein daar de grote bestuurder in is. Wat je niet kunt gebruiken op een bepaalt moment laat hij grofweg niet zien. Ik zeg grofweg omdat ik vaak merk dat het brein daar niet erg precies in is. Flarden van onbruikbare externe prikkels en de spoken of schijnbaar verlichte momenten die dat met zich meebrengt verstoren mijn soezende bestaan. Van die inherente functie maak ik in het dagelijks leven dankbaar en bewust gebruik door me af te schermen van dat wat me kan blokkeren nog iets productiefs of leuks te doen.

    Rein’s moeder lijkt daarentegen alles genadeloos te registreren. Alsof de volumeknop van het leven voortdurend op tien staat. Of ze nou verliefd is, boos of werkt aan haar carriére. Ze maakt de indruk van een vrijgevochten vrouw die naast de hele wereld ook zichzelf als onderdrukker aantreft. Dat is tegelijkertijd wat ze produceert en ongefilterd doorgeeft aan haar omgeving die zich niet kan afschermen en daardoor in haar bijzijn in hetzelfde universum belandt. Voor een kind is zelfbescherming dan een ondoenlijke taak. Iets ‘extreems’ integreren in je bestaan om later te ontdekken waarom het onleefbaar of in ieder geval zeer onwenselijk was is een belasting die sporen nalaat. Dat is iets dat voor heel veel mensen herkenbaar is denk ik. Het boek vraagt om een breed publiek. Het verhaal is ook van belang voor iedereen die iets met geestelijke zorg te maken heeft. Verder is het voor ieder die iets met het oude Indië heeft een aanrader. Door die brede herkenbaarheid én pure eigenheid is dit een bijzonder boek dat in alle Top Tien’s zou moeten staan. Oh ja, het leest als een trein.


    Door: Kassandra Goddijn, coach voor (volwassen) kinderen van ouders met psychische problemen en ervaringsdeskundige, voor Deviant, online ‘tijdschrift tussen psychiatrie en maatschappij’

    31 januari 2017

    Deze recensie is lang (1.348 woorden) en mooi opgemaakt met onder meer Coefs kunst.

    Enkele flarden uit het artikel:

    “Diep onder de indruk ben ik van het boek van Rein Hannik over hemzelf en over zijn moeder Coef. Het is een spannend evenwicht dat hij schept tussen zichzelf en zijn moeder als hoofdpersoon.”
    “Wat mij ontroert aan zijn boek is dat Rein door het te schrijven ervan weer zoon is geworden van zijn moeder.”
    “Hoe prachtig verwoordt hij met dit boek het volwassen besef dat we allen kind zijn van onze ouders. Met alles erop en eraan, of we dat nou willen of niet.”

    leesbarenaamfoto
    Klik op de screendump om naar de fraai opgemaakte versie op de website van Deviant te gaan

     

    Voor wie mijn site niet wil verlaten volgt hierbij de complete tekst op Deviant:

    Veertig verhuisdozen boordevol met dagboeken, tapes van therapiesessies, foto’s, tekeningen en schilderijen. Rein Hannik stond voor de keuze om deze erfenis van zijn moeder (zie foto) weg te gooien of te gaan doorspitten. Hij koos voor het laatste, was er drie jaar mee bezig en schreef er een aangrijpend boek over. Kassandra Goddijn, coach voor (volwassen) kinderen van ouders met psychische problemen en ervaringsdeskundige, herkende er veel in.

    Alles draaide om haar
    Diep onder de indruk ben ik van het boek van Rein Hannik over hemzelf en over zijn moeder Coef. Het is een spannend evenwicht dat hij schept tussen zichzelf en zijn moeder als hoofdpersoon. Precies het thema van haar aanwezigheid in zijn leven, want alles draaide altijd om haar. Voor de behoeften en noden van Rein en zijn zusjes was heel weinig plaats.

    Het middelste van de drie delen waaruit dit boek bestaat, beschrijft puur háár leven. In de veertig dozen blijkt Coef alles wat zij meemaakte nauwgezet te hebben vastgelegd. Haar zoon werkt dat materiaal boeiend uit; een prachtig één-tweetje. En toch ligt met het eerste en derde deel erbij uiteindelijk de nadruk op Rein, op diens leven, op hoe hij zich emotioneel ontwikkelt. Herkenbaar en pijnlijk, en toch ook hoopvol, met name door de toonzetting van de schrijver.

    Onveilig thuis
    In het eerste deel beschrijft Rein zijn jeugd. Het is een voor lotgenoten herkenbaar verhaal. Overbescherming, fysiek en verbaal geweld, contactloosheid, gekte, suïcidepogingen… Veel kinderen van ouders met psychische problemen (KOPP) hebben met elementen ervan te maken gehad. Rein krijgt de hoofdprijs: het hele pakket. Hij beschrijft zijn jeugd ongezouten en met humor. Recht voor de raap van de onthutste lezer zonder enig sentimenteel vertoon. Als je als lezer al zo geraakt wordt, hoe moet het dan voor de kinderen geweest zijn?! Regelmatig blader ik naar de foto’s die zijn opgenomen in het boek, en dan vooral naar die ene van het complete gezin, waar kleuter Rein bij vader op schoot zit. Dat gezichtje spreekt voor zich. Angst. Een zeer gevoelig kind in een onveilig thuis.

    Het is diezelfde grote gevoeligheid die hem uiteindelijk in staat stelt om dit boek te schrijven. Zo oordeelloos, zo zonder wrok, al schuift hij zijn eigen pijn niet onder het tapijt. Uit de veertig dozen vertelt Rein over de jeugd van het kleine Coefje in Indië (zie schilderij hieronder van haar ouderlijk huis in de tropen), de dood van haar vader, het jappenkamp waar ze belandt met moeder en zusje. Een plek waar zij leert om zich onopvallend te gedragen, op straffe van marteling of dood.

    Drama-queen
    Na de oorlog verhuist het gezin naar Nederland. De creatieve en gevoelige Coef gaat naar de kunstacademie in Den Haag (de schilderijen bij dit artikel zijn van haar hand, gemaakt in haar academieperiode en later als moeder in haar 'hobbykamer'). Coef krijgt als twintiger een verhouding met een kunstenaar die vervolgens haar hart breekt. Het duurt lang voordat ze de realiteit daarvan kan aanvaarden, een periode die ze bepaald niet in lijdzame stilte uitzit. Zij ontpopt zich als een drama-queen die je beter maar niet te veel kunt aanmoedigen in het uiten van haar leed.

    Als ze met de vader van Rein trouwt, begint haar burgermansbestaan. Waar zij totaal ongeschikt voor blijkt. Er is veel huiselijk geweld, Coef kan nogal ongeremd losgaan op haar kinderen. Ook vader laat zich op dat gebied, onder invloed van alcohol, niet onbetuigd. Het huwelijk wordt allengs slechter, het isolement van Coef groter. Als Rein in de puberteit is, volgt de eerste zelfmoordpoging. Na een behandeling komt zij nog wel terug in het gezin, getemd en ongelukkig. Ze doet hartverscheurende pogingen om een normale moeder te zijn. Het is duidelijk dat het geen kwestie is van niet willen, maar van niet kunnen.

    Gemaximaliseerd leed
    Coef moeder dochtersNee, dan het leven als patiënt! Ze komt in therapie bij de bekende psychiater Jan Bastiaans, die een kampsyndroom constateert en Coef behandelt met zijn later omstreden geraakte LSD-therapie. Alles eruit schreeuwen en huilen is het adagium, iets waar Coef toch al niet veel aanmoediging voor nodig heeft. De LSD vergroot haar ervaringen flink uit en Bastiaans dringt daarbij zijn eigen interpretaties op. Die zijn ook niet gespeend van drama, zodat Coef het onderste uit de kan krijgt. Voor de rest van haar leven zal ze dat gemaximaliseerde leed claimen en koesteren.

    Er volgen nog periodes waarin zij enigszins functioneert, maar de kinderen zijn dan al het huis uit en Rein heeft tientallen jaren lang slechts sporadisch contact met zijn moeder. Net als veel lotgenoten ervaart hij de noodzaak om de afstand groot te houden, voor zijn eigen gezondheid. Pas als zijn moeder als bejaarde in een echt gekkenhuis zit dat duidelijk haar eindstation is, begint hij de behoefte te voelen ‘om zijn vaders oogkleppen af te doen’ en haar te leren kennen zoals ze is. Er is weinig anders over dan gekte, waar Rein uiteindelijk met een zekere mildheid – en zelfs een soort respect – naar kan kijken. Ook als weinig meer dan een geraamte in een bed in een kale sterfkamer eist ze nog alle aandacht op. ‘Zelfs doodgaan kan ze niet normaal.’

    Riskante actie
    Na Coefs dood kiest Rein ervoor om die veertig dozen te lijf te gaan. Neemt er drie jaar de tijd voor. Het is een soort herhaling: hij dompelt zich daarmee onder in het leven van de vrouw die altijd de aandacht op zichzelf vestigde ten koste van haar kinderen. Een riskante actie! Uiteindelijk pakt het goed uit, anders lag dat boek er niet. Rein stelt zichzelf in de tekst op de achterkant de vraag of hij er goed aan heeft gedaan. Heeft hij zijn moeder met zijn boek uit zijn systeem geschreven, of haar juist dieper in zichzelf verankerd? Het is duidelijk dat hij veel op zijn moeder lijkt, zowel in de eigenschappen waar hij trots op is als in de minder gezonde facetten. Maar dat zou ook het geval zijn geweest als hij het boek niet geschreven had.

    Coef vader met kindDe vraag of hij zijn moeder uit zijn systeem geschreven heeft of juist dieper in zichzelf verankerd, is een vraag die naar mijn mening voortkomt uit angst. Hij hoefde haar niet uit zijn systeem te schrijven en hij kon haar niet dieper in zichzelf verankeren. Hij is haar zoon, door haar gedragen en – voor een belangrijk deel – gevormd. Voor de helft afkomstig uit haar familie, waar zij niet de enige was met een psychische kwetsbaarheid. Geen mens staat los van zijn systeem. Afstand nemen uit angst kun je lang, soms een leven lang volhouden. Veel KOPP’ers kunnen daarover meepraten. Maar het werkt niet. Hoe meer je je schaduw verloochent, hoe harder hij zich manifesteert.

    Je ouder niet loslaten werkt ook niet. Rein had van de dozen van zijn moeder een obsessie kunnen maken, net als zij van haar Indië. Misschien heeft hij dat ook wel gedaan en was dat nodig om van de uitersten in het midden terecht te komen.

    Weer zoon geworden
    De voorwaarde voor emotionele gezondheid is even saai als eenvoudig: het gaat om de middenweg. Niet te dichtbij en niet te ver weg. Niet te veel aandacht naar jezelf en niet te weinig. De meeste KOPP’ers moeten op dat gebied veel werk verrichten. Zij hebben nooit geleerd om de aandacht naar binnen te richten en zich af te vragen wat zij zelf nodig hebben. Als zij dat in de loop van hun leven niet alsnog leren, ligt herhaling op de loer.

    cover CoefWat mij ontroert aan zijn boek is dat Rein door het te schrijven ervan weer zoon is geworden van zijn moeder. Hij omarmt daarmee zijn emotionele erfenis, hoeveel pijn die soms ook nog doet. Het geworstel blijft een leven lang, maar het scheelt een hoop als je dat kunt aanvaarden voor wat het is. Hoe prachtig verwoordt hij met dit boek het volwassen besef dat we allen kind zijn van onze ouders. Met alles erop en eraan, of we dat nou willen of niet.


    Door: docent/coach MBO verpleegkunde Johan Atsma voor ggztotaal.nl

    16 december 2016 | link naar recensie op ggztotaal.nl

    Recensie van Coef door Johan Atsma
    Klik op deze screendump om hem te vergroten

    Door: Marianne Janssen voor leeskost.nl

    14 november 2016 | link naar recensie op leeskost.nl

    In de houdgreep van Coef, de moeder.

    Als Coef, de moeder van de auteur overlijdt, heeft hij al vele rumoerige jaren met haar achter de rug, vol gruwelijk avonturen. Want moeder Coef mag ooit een gelukkig meisje zijn geweest dat onbezorgd in Indië opgroeide, ze wordt gebroken in een jappenkamp. Als ze dat kamp uiteindelijk toch overleeft en met moeder en zusje naar Nederland reist, staat haar daar nog een lang leven te wachten. Maar geen dag uit dat lange leven zal nog gelukkig zijn, ondanks alle pogingen die ze doet om een ‘normaal’ bestaan te leiden.

    Ze volgt een opleiding, werkt vol animo in een medisch laboratorium. Probeert wat mannen uit met wie het uiteindelijk niets wordt. En dan ontmoet ze Hop, een huisarts in spe. Met hem trouwt ze en vanaf dat moment wacht haar een rustige toekomst als doktersvrouw en moeder van drie kinderen. Er kan weinig meer misgaan.

    Maar er gaat heel veel mis. Want de demonen uit haar kamptijd dienen zich aan en laten Coef geen moment meer met rust, hoezeer ze ook tracht hen te verjagen. Ze schildert, ze tekent, ze schrijft, ze beeldhouwt, allemaal heel verdienstelijk. Maar haar kunstwerken bevrijden haar niet van haar altijd smeulende woede om wat haar is overkomen. Ze doet een poging een eind aan haar leven te maken, wordt op tijd gevonden en opgenomen in Oegstgeest, in de kliniek van de in kampsyndromen gespecialiseerde dr. Jan Bastiaans. Deze zenuwarts en psychiater hanteert bij zijn behandeling omstreden methodes als het toedienen van LSD om herinneringen opnieuw te beleven en al pratend te laten verdwijnen. Coef is dol op ‘Dokter Bas’. Maar ze geneest niet.

    Rein Hannik is journalist. Hij schrijft al jaren filmrecensies en columns, is copywriter en webredacteur. Bij het overlijden van zijn moeder Coef erfde hij veertig dozen vol dagboeken, foto’s, geluidsopnames en weergaven van haar therapiesessies. Sinds die tijd houdt hij zich voornamelijk bezig met de analyse van dit materiaal.

    Het is niet verwonderlijk dat Hannik benieuwd was naar de bron van moeders waanzin. Zij heeft het leven beheerst van zijn vader, zijn beide zusjes en van hem. Moeders immense buien van agressie hebben iedereen benauwd. In de dozen vol dagboeken leest hij wat Coef allemaal is overkomen. Als haar kampsyndroom haar paranoia maakt, wordt haar leven pas echt een hel. Na een periode in de kliniek werd ze weliswaar ‘beter’ verklaard, maar Coef voelde zich nergens meer veilig. Via een tweede zelfdodingspoging kiest ze voor haar definitieve verblijfplaats tot het eind van haar leven: een psychiatrische kliniek.

    Als Coef tenslotte overlijdt rest de auteur, rest de lezer één vraag: is haar gekheid hiermee bezworen of heeft zij zich voor altijd vastgebeten in de persoon van de schrijver?

    De zoon volgt de levensloop van zijn moeder gefascineerd, maar ook wat bezorgd. Hij begint zijn boek als de zoon die moeder bekijkt met een ‘macho-achtig’ taaltje, daarna duikt hij mee haar verleden in en dan overheerst het mededogen. Het is angstaanjagend, geschreven in een taal die regelmatig bijna ‘kortaf’ is om het tempo erin te houden

    Een boeiend boek. Niet voor lachebekjes.


    Door: Alek Dabrowski voor uitgelezenboeken.blogspot.nl

    6 november 2016 | link naar recensie op uitgelezenboeken.blogspot.nl

    Coef is de moeder van de auteur. Zij is overleden en heeft hem veertig dozen nagelaten. In de dozen zitten dagboeken, foto’s, cassettebandjes, kortom herinneringen. Coef hield minitieus haar leven bij. Rein Hannik leert door dit materiaal zijn moeder kennen. Coef was maniakaal, dwangneurotisch en getraumatiseerd, kortom gek. De laatste jaren zat zij in een inrichting, de Jel. Zij verzorgde zichzelf niet meer. Zij krijste, schold iedereen in haar omgeving uit. De dozen zijn vies, ze stinken. Rein gaat erdoorheen en komt tot dit verhaal van Coef, met als ondertitel: De weg van de waanzin.

    ‘Coef’ is ingenieus opgebouwd en bestaat uit een korte proloog, drie delen en een epiloog. Het boek leest als een roman en kan ook zo opgevat worden. Het verhaal is echt: een biografie van Coef en impliciet een autobiografie van de auteur.

    In de proloog zit Rein in haar sterfkamertje. Coef kraait en schreeuwt en eist alle aandacht op. “Zelfs doodgaan kan ze niet normaal.” Het eerste deel bevat het verhaal vanuit het gezichtspunt van Rein. Hoe hij opgroeide in het doktersgezin met de steeds gekker wordende moeder. In deel twee gaat de schrijver terug naar de jeugd van Coef, zij groeide op in Nederlands-Indië, maakte de oorlog mee en zat in een kamp. In deel drie komen beide lijnen samen. De ondergang van de volwassen Coef zet in bij haar eerste zelfmoordpoging en hierop volgende behandeling, de LSD-therapie van Jan Bastiaans.

    Rein groeide op aan de Heemraadssingel. Zijn vader was huisarts, Coef was doktersvrouw, een rol die zij niet aankon. Zij had weinig oog voor de kinderen en was vaak driftig. De kinderen, Rein had een ouder en jonger zusje, leerden de klappen afweren. “Mijn reflexen waren zo snel geworden dat ik met gym als eerste gekozen werd bij trefbal – een kei in het ontwijken was ik.”

    Zijn vader tolereert het gedrag van moeder in eerste instantie. Hij stort zich op zijn werk en ontspant zich met de nodige alcohol. Met Coef gaat het zo slecht dat zij moet worden opgenomen. Vader voelt zich beter maar voor Rein is het geen bevrijding. “Als ik hem zo zag liggen voor de Philips tv, met zijn lompe romp op het statische tapijt en zijn hoofd tegen de poef met hondenpiesvlekken, grote hompen kaas-met-roomboter verstouwend en bij iedere goalkans een knetterende scheet latend, dan miste ik mijn moeder even.”

    De opvoeding heeft geen gunstig effect op Rein. Als kind heeft hij geen vriendjes. Later slaagt hij er niet in een studie succesvol af te ronden. Langdurige relaties met vrouwen of vaste banen zijn niet aan hem besteed. Hij gaat af en toe bij zijn moeder langs. “Dus. Daar zat ik. Een afgekeurde vijftiger naast zijn gekke moeder in het gekkenhuis.”

    In dit eerste deel vertelt Rein Hannik zijn geschiedenis in een razend tempo. Onnoemelijk veel details komen er voorbij. Storend is dit hoge tempo geenszins, maar je zou meer willen weten over de achtergronden van Coef. In deel twee werd ik op mijn wenken bediend.

    Hannik begint hier met de ouders van Coef. Hun vestiging in Nederlands-Indië en de kinderjaren van Coef. De omgeving van hun plantage was niet zonder gevaren, maar de fantasieën en angsten die zij ontwikkelde waren slechts ten dele reëel. Later zou zij deze periode, waarin haar baboe Toek zich over haar ontfermde, verheerlijken.

    Na de Japanse bezetting sneuvelt haar vader en komt de familie, moeder met twee kinderen, in een hel terecht, het kamp Banjoebiroe. Coef is een kleine puber, maar zal zich als volwassene door deze periode van honger, uitbuiting en vernedering slaan. Terug in Nederland dient zij het verleden zo snel mogelijk achter zich te laten.

    Na een mislukte relatie met een oudere, getrouwde man ontmoet zij haar geliefde Hop. Mooi is hoe Hannik hier de liefde tussen de twee beschrijft. De liefde die hij als kind maar zelden zag. Zij schrijven elkaar honderden brieven. Toch knaagt er iets bij haar. Zij ziet op tegen visites, tegen de omgang met andere mensen. De artsenpraktijk van haar man wordt al snel teveel voor haar. “Ik ben niet gemaakt voor deze knusse beschaving waar je slapend op de dood afstevent met een lichaam vol reumatiek.” Zij krijgt ook last van haar verleden. “Aan het heden kan ik maar niet wennen.”

    Dan volgen de meest verbijsterende hoofdstukken van dit toch al opmerkelijke boek. Coef kwam na een zelfmoordpoging terecht bij Jan Bastiaans. Hij profileerde zich als psychiater die patiënten hielp in het verwerken van trauma’s. Bij kampsyndromen zoals waar hij meende dat Coef aan leed, was een radicale therapie nodig. De patiënt moest het trauma herbeleven, de deksel moest van de emotionele beerput worden gelicht. Het middel daartoe was LSD.

    Coef onderging een aantal sessies die werden opgenomen en door Coef nauwgezet werden uitgeschreven. Herhaling was onderdeel van de genezing. Er werd geschreeuwd en gezocht naar de oorzaken van haar trauma’s. Bastiaans gaf hier sturing aan, constateert Hannik. Voor het schrijven van dit boek heeft hij heeft alle bewaard gebleven cassettes beluisterd en de uitgetikte verslagen gelezen.

    Al snel werd Bastiaans de redder in nood voor Coef. Zij verafgoodde hem. Ook buiten de kliniek was hij een bekend persoon met charismatische uitstraling. Dat hij nogal subjectief te werk ging en patiënten door zijn therapieën juist nog meer geestesziek werden, wilde de professor niet zien. Deze gevaarlijke charlatan heeft veel te lang zijn werk kunnen voortzetten. Rein Hannik oordeelt nogal mild over hem

    Opmerkelijk is dat Coef in de kliniek zowaar een sociale kant ontwikkelde. Medepatiënten vonden haar aardig. Zij was ook altijd open geweest. Zij deed vrijwilligerswerk en had grootste plannen. Een film wilde zij maken, die het Nederlandse volk de ogen zou openen. Uiteraard vormde haar verleden hierin het zwaartepunt. Maar zij ergerde zich ook aan van alles. “Eigenlijk kotste ze op iedereen.”

    Echte genezing bleef uit. Na een tijdje zelfstandig te hebben gewoond, haar man was van haar gescheiden, namen de paranoia en de angsten zulke vormen aan dat zij weer opgenomen moest worden. Nu voorgoed. Het decorumverlies was totaal: zij schold mensen uit, liet haar ontlasting lopen en koesterde zich meer en meer in haar denkbeeldige verleden. In de veertig besmeurde dozen lag haar leven opgestapeld.

    Rein Hannik rode draad door het boek is de vraag hoe zijn moeder zo geworden is. Het antwoord is haar opgetekende levensverhaal. De duiding van Jan Bastiaans dat er een trauma moet zijn dat verwerkt moet worden, is onbevredigend. Hannik vraagt zich zelfs af of de gebeurtenissen in het kamp voor haar wel zo verschrikkelijk waren. De vrolijke tekeningen en haar dagboek laten een genuanceerder beeld zien. “Heeft ze haar ervaringen achteraf gedramatiseerd, in een schreeuw om therapeutische aandacht?” En de LSD-trips hebben haar waarschijnlijk meer schade dan genezing gebracht.

    ‘Coef’ is een indrukwekkend boek, waar ik mij als in een roman in liet meeslepen. De details en ‘verhaallijnen’ zijn soms wat overvloedig, maar dan bedacht ik weer dat dit geen roman is. Een wetenschappelijke biografie is het evenmin. ‘Coef’ houdt het midden tussen deze twee en is een uniek boek.


    Door: Jolien Dalenberg voor www.allesoverboekenenschrijvers.nl 

    6 november 2016 | link naar recensie op allesoverboekenenschrijvers.nl

    Toen ik de flaptekst van Coef las, heb ik mezelf dit boek toe geëigend om te recenseren. Terwijl doorgaans toch de kinderboeken meer mijn afdeling zijn. Het intrigeerde me zo, dat ik benieuwd was naar de uitwerking er van. Het concept van Coef de Weg van de Waanzin? Schrijver Rein Hannik worstelt zich door 40 dozen vol dagboeken, geluidsopnames en foto’s van zijn moeder. Hierin doet zij bijzonder gedetailleerd verslag van haar leven dat begint in Nederlands-Indië en eindigt in het “gekkenhuis” Endegeest. De tussenstations zijn onder meer het Jappenkamp Banjoebiroe, de huizen aan de Heemraadsssingel waar het gezin jaren woont, de flat waar Coef in haar eentje woont en de Jelgersmakliniek. In die kliniek zijn de talloze geluidsopnames van Coef’s LSD trips. Haar therapie onder leiding van de destijds omstreden professor Bastiaans. Rein Hannik beschrijft eerst zijn eigen ervaringen met zijn moeder, die overkomt als een intelligente tijdbom die constant dreigt te springen. Daarna reconstrueert hij het leven van Coef vanuit haar perspectief. Een kort citaat waarmee de toon wordt gezet:

    Een buitenstaander zou zich gemakkelijk vergissen in deze broze bejaarde. Haar lichaam is zo versleten dat haar endeldarm eruit hangt, heeft de broeder gezegd. Als ze gewassen wordt krijst ze het uit. Ik wil het niet weten. Medelijden met dit wezen kan je op een lel komen te staan.

    Coef de Weg van de Waanzin voelt als een achtbaan in een tornado. Het begin is vergelijkbaar met het moment waarop het wagentje naar boven wordt getakeld. Een beetje hortend en stotend qua spanningsboog. Maar dat er een hevige storm nadert, is dan al voelbaar. Hoe verder in het boek, hoe harder de storm gaat waaien en hoe heftiger de achtbaanrit. Waarbij ik op het laatst het gevoel had dat het karretje uit de rails was geslagen en rond geslingerd werd door een enorme tornado. Want dat weet Hannik goed over te brengen. De heftigheid, de waanzin. Zelfs op papier is Coef een tikje beangstigend. Het boek heeft iets enorm beklemmends, zeker naarmate het einde nadert. Daarnaast was het voor mij boeiend om te lezen over hoe de Jappenkampen. Iets waarover ik wel eens gehoord had, maar wat nooit een onderwerp was tijdens geschiedenis. De foto’s die uit de archieven Coef en familie komen, zorgen voor iets extra’s. Na zo’n 160 pagina’s te zijn ondergedompeld in de vrouw Coef, zag ik over wie het ging. Net als Rein Hannik was ik aan het speuren of ik de waanzin in de ogen kon zien. Ze knalt op zijn minst van de foto’s af.

    Eindoordeel Rein Hannik Coef de Weg van de Waanzin recensie
    Rein Hannik heeft zichzelf een bijzondere taak gegeven, door dit boek over zijn moeder te schrijven. Coef de Weg van de Waanzin is een boek dat eigenlijk niet in woorden te vatten is. De hoofdpersoon is zo heftig, evenals de impact op de mensen om haar heen. Dat ze een behoorlijk intelligente vrouw leek te zijn, maakt dat ze je nog meer naar de strot vliegt. Eigenlijk een boek dat je zou moeten lezen, wil je begrijpen wat ik schrijf. En dat is best te moeite waard. Ik zou dit boek willen beoordelen met een +++ van de +++++ (zeer goed).


    Door: Puck Vermeulen voor pucksrecensies.jouwweb.nl 

    23 oktober 2016 | link naar recensie op pucksrecensies.jouwweb.nl

    Over de auteur:
    Op zijn website lees ik dat de auteur (1959) filmrecensent, columnist, copywriter en webredacteur is. Tegenwoordig schrijft hij vooral autobiografische verhalen. Zijn site is sowieso wel een bezoekje waard: er staan honderden filmrecensies (en columns), die hij sinds 1989 geschreven heeft voor diverse media. Coef is zijn debuut en gaat over zijn moeder.

    Over het boek:
    Een lichtbruin/gele voorzijde. Met een wazige foto van de hoofdpersoon, Coef. Dan in grote gele letters de naam Coef. Daaronder in het wit de ondertitel: De weg van de waanzin. En daaronder in geel de naam van de auteur. Rechts naast de naam van de auteur het logo van uitgeverij IJzer. Op de grotendeels witte achterzijde een foto van de auteur, gezeten tussen de door zijn moeder (Coef) achtergelaten dozen en documenten. Daarnaast een korte inhoud van het boek.

    Het boek heeft 273 pagina’s, in een fijn lettertype en een bladspiegel met een grote rechtermarge. Het verhaal begin met een proloog (die de titel ‘einde’ heeft). Daarna is het verhaal in drie delen opgesplitst; elk deel ook weer in hoofdstukken. Zowel de delen als de hoofdstukken hebben een titel. Deel I heeft 5 hoofdstukken, deel II heeft 4 hoofdstukken en deel III heeft 3 hoofdstukken. Aan het eind nog een epiloog met de titel: de weg. Vervolgens nog een overzicht van alle geraadpleegde bronnen. Het boek bevat een aantal foto’s.

    De korte inhoud:
    Coef is een gelukkig jong meisje; ze woont met haar ouders in Indië. Het tij keert als ze met haar moeder en zusje in een Jappenkamp komt en haar vader verliest. Nadat ze, na de bevrijding uit het kamp, in Nederland komt, gaat het niet veel beter. Ze vindt Nederland plat en saai. Vervolgens beleeft ze een innige, heftige romance met een getrouwde kunstenaar. Als de man definitief voor zijn gezin kiest, stort ze zich eerst in haar werk en verbindt ze zich nadien aan een student medicijnen. De auteur van het boek, Rein, is de enige jongen in het gezin. Hij heeft een oudere en een jongere zus. En met zijn drieën zijn ze de kinderen van Coef en de huisarts. Hun vader heeft mede daardoor – zeker als de kinderen nog jong zijn - weinig tijd voor zijn gezin. Bovendien heeft hij praktijk aan huis, zodat de patiënten letterlijk door de woning lopen. Coef is creatief en ‘anders’. Geen mens is hetzelfde, en ook geen moeder. Maar Coef is wel een heel lastige vrouw om – zeker als (jong) kind – mee om te gaan. Ze is bij tijden suïcidaal, doet daartoe viermaal een poging en ze staat in ieder geval altijd in het middelpunt van het universum. Zelfs de behandeling van haar trauma is anders dan anders; ze is immers een pupil van dé professor Bastiaans. Hij houdt er bepaald omstreden werkwijzen op na (waaronder het gebruik van LSD).

    Mijn mening:
    Een zoon die een boek schrijft over zijn moeder. Dat klinkt niet zo bijzonder, maar dat vond ik het in dit geval wel. De zoon heeft in zijn leven regelmatig afstand genomen van zijn ouders en zussen en toch besluit hij, na de dood van zijn moeder, haar aantekeningen, tekeningen en cassettebandjes door te ploegen en haar verhaal te schrijven. In het begin en aan het eind van het boek merk je vooral hoe moeilijk het voor hem was, om met zo’n moeder te leven. Daarom vind ik het erg mooi dat het hele verhaal daar tussen toch zoveel warmte en toch ook een waardering c.q. begrip voor zijn moeder uitstraalt, met name als de auteur zelf ouder wordt. Bloed kruipt waar het niet gaan kan? Schrijnend vond ik dat Coef steeds weer dacht dat ‘vanaf nu alles beter zou worden.’ Helaas bleek dat telkens niet het geval. Waarschijnlijk (mede) door alle filmrecensies die hij heeft geschreven, hanteert Hannik een vlotte pen en is het verhaal zeker niet verstoken van humor. Zwartgallige humor, maar toch.

    Jammer, dat ik over een aantal (minder dan tien) in mijn ogen redactionele missers struikelde. Een kniesoor (of redacteur in opleiding) die daar op let; de teksten eromheen zijn daar te mooi en te aangrijpend voor. Ik vind het boek een enorme aanrader. Misschien ben ik mede enthousiast omdat het boek gesitueerd is in een tijdsbeeld dat ik (als bijna leeftijdgenoot) herken. Maar vooral vind ik het, gegeven de omstandigheden, knap dat het geen klaagzang is geworden van een verongelijkte zoon over zijn waanzinnige moeder. Kortom: Maak tijd en maak kennis met Coef!

    Coefje met hondje
    Let op de oren (van het hondje)

  • Een Pulitzer zal het niet winnen.

    Maar ik ben blij dat ik nog zoveel mocht corrigeren aan dit stukje over mijn debuut, Coef: de weg van de waanzin (o.a. alter ego Rein HanniNk laten elimineren). Verslaggeefster Tessa kampte onmiskenbaar met deadlinestress en had geen tijd gehad om het boek te lezen. Nevermind. Wat telt is dat de cover alle aandacht van de pagina trekt. Dank, Tessa!

    Coef in de Telgraaf
    Coef in de Telegraaf van 11 oktober 2016

  • Lezing voor hoogbegaafdenclub Mensa

    Het kwam allemaal door die 3 voor Wiskunde I. Ik had mijn huiswerk niet gedaan omdat ik net even door een moeilijke periode ging (die nog drieënveertig jaar zou voortduren). Dus ja, een 3. Moet kunnen, toch? Nope. De leraar beschouwde het als een hoogstpersoonlijke belediging. Hij liet het tentamen aan iedereen zien en stelde dat ik het klassengemiddelde naar beneden trok – dat ik het Atheneum niet waardig was! Alsjeblieft. Daar ging mijn laatste restje hoop op een B-diploma. Aanmonsteren als bioloog op de Calypso van Cousteau kon ik wel vergeten.

    Het Atheneum-A-met-pretpakket waarmee ik jaren later thuis kwam bood aanzienlijk minder kansen op de arbeidsmarkt. Dan toch maar striptekenaar worden? Mijn ouders keken me aan met die het-wordt-nooit-wat-met-die-jongen-zou-ie-misschien-homo-zijn blik. En lokten me naar een beroepskeuzetest. Daar kreeg ik, na een hele serie strikvragen beantwoord te hebben, een IQ-test voorgeschoteld. Die natuurlijk gericht was op het Wiskunde I-gedeelte van mijn reptielenbrein! Woedend ben ik opgestapt. Liever geen IQ dan socialewerkplaatsscore!

    Dus toen een Facebookvriendin mij onlangs vroeg of ik voor hoogbegaafden-club Mensa een lezing wilde geven over de totstandkoming van mijn debuut Coef, trok ik een vies gezicht. Gruwel! Een gezelligheidsvereniging voor nerds! Maar de colporteur in mij kon natuurlijk niet weigeren. Het boek naar de lezer brengen! zegt mijn uitgever altijd.

    Maanden en maanden ben ik bezig geweest met de voorbereiding. Want de lezing moest anderhalf uur duren. Negentig minuten lullen tegen een hoogbegaafd publiek, da’s creatieve roekeloosheid. Maar dat was het schrijven van Coef ook. Dus ik typen, met als insteek dat ik als overtuigd IQ-ontkenner vermoedelijk toch iets gemeen heb met Mensamensen: Heel. Snel. Verveeld zijn. Een eigenschap die ik koester, omdat die in mijn optiek duidt op een uiterst kritische geest en dus op een onpeilbaar inzicht. Zo heb ik tijdens het schrijven van Coef mijn innerlijke snelverveelde lezer ingezet als literaire drilsergeant om de biografie zo leesbaar mogelijk te maken. Kwaliteitslulkoek, niemand weet het beter te verkopen dan ondergetekende.

    Zondagochtend was het zo ver. Na een uurtje hevig zwetend spookrijden in een gehuurde Passat met liegende TomTom, kwam ik afgepeigerd aan in de moerassen van de Veluwe. Je zal het niet geloven, maar het werd een enorm succes. Het publiek genoot. Een doos vol Coefs verkocht. Nieuwe Facebookvrienden gemaakt. En vooral heerlijk met hen gespard. Over kwaliteitslulkoek natuurlijk. Alsof ik thuiskwam!

    Jullie voelen hem al aankomen: ik wil nu ook lid worden. En daarvoor moet je een IQ-test doen. En dan belachelijk hoog scoren. Right. Wat mijn leraar niet weet is dat ik in plaats van een wiskundeknobbel inmiddels een enorme fraudekwab heb ontwikkeld. Ik ga alle IQ-testen downloaden van het dark web. De antwoorden uit mijn hoofd leren. En dan één foutje maken. Voor de geloofwaardigheid. Maar vooral om die leraar nog eens hoogstpersoonlijk te beledigen.

    Bekentenissen van een IQ-ontkenner
    Heel. Snel. Verveeld zijn.

  • Tussen 18:00 en 19:00 uur

    Met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid wordt mijn debuut Coef: de weg van de waanzin maandag 14 november 2016 live besproken door recensent Alek Dabrowski in boekenprogramma De Boekenstroom op de radio van Radio Rijnmond.

    UPDATE: KLIK HIER VOOR DE BOEKBESPREKING DOOR ALEK DABROWSKI

    Overigens heeft Alec ‘Coef’ al op schrift gerecenseerd op zijn website Uitgelezen Boeken. Tevens is deze recensie ite vinden op mijn verzamelpagina van Coef-recensies.

    Coefje op verlof in Nederland
    Coefje op verlof in het land van sneeuw & spruitjes

  • Op 14 november 2016

    Deze boekbespreking van Coef: de weg van de waanzin door Alek Dabrowski vond plaats tijdens programma Boekenstroom van Radio Rijnmond op 14 november 2016.

  • De onvergetelijke dag is vastgelegd op video

    Drie sprekers waren er in de kluis van Donner te horen naar aanleiding van mijn debuut Coef: de weg van de waanzin:Willem van Uitgeverij IJzer die de inleiding voor zijn rekening nam en een flinke veer in mijn derrière stak, zorgmanager Selwyn die op betoverende wijze over zijn herinneringen aan Coef in de Jelgersmakliniek en Endegeest vertelde. En ikzelf mocht oreren over de totstandkoming van mijn levenswerk (hoe erg het was).

    UPDATE: KLIK HIER VOOR DE VIDEOREGISTRATIE VAN DE PRESENTATIE VAN COEF IN DONNER

    Donner had ons voor de keuze gesteld: óf boven in de winkel presenteren met ruimte voor honderden fans, maar dan was het pijnlijk geweest als er maar tien man waren verschenen. Óf beneden in de kluis met een limiet van zeventig man. We hadden gekozen voor dat laatste, ware het niet dat je bij een Facebook event geen limiet kunt aangeven voor het aantal gegadigden. Het was dus even stressen toen de aanmeldingen maar binnen bleven stromen. Sommige geïnteresseerden moesten we teleurstellen. Hoe dan ook, ik was blij dat ik niet voor een lege zaal stond met mijn uitgever, die me dan steeds verwijtender blikken zou toewerpen. Wel was het een beetje onwerkelijk om na drie jaar isolement in mijn flatje opeens zeventig lezers voor me te zien – alsof ik te gast was op mijn eigen begrafenis...

    Boekpresentatie biografie Coef in Donner
    En vooral oogcontact maken met het publiek (foto: Geesje Tomassen)

    Signeersessie tijdens boekpresentatie biografie Coef in Donner
    Mijn handtekening lijkt op het kruisje van een analfabeet (foto: Geesje Tomassen)

  • Het is zover

    Dit is de omslag van mijn debuut, de tragedie Coef: de weg van de waanzin. Klik op de foto's om ze te vergroten. Coef komt uit in oktober 2016 bij Uitgeverij IJzer. Voor meer informatie over het boek en voor reserveren van een exemplaar kun je terecht op de website van IJzer.

    Omslag Coef voorkant
    Cover Coef

    Rein Hannik, auteur van Coef

    Er zijn door Damiaan Renkens diverse ontwerpen gemaakt voor de cover. Zo had ik erop aangedrongen om een serie van achttien portretten van mijn moeder te gebruiken, geschoten tijdens een nogal narcistische fotosessie in 1955. Deze pseudo-selfies zouden Coef ‘in al haar facetten’ verbeelden. Maar de ontwerpen oogden kunstmatig. En erger: haar waanzin kreeg er een freakerige dimensie door. Bijna als vanzelf werden ze afgeschoten.

    Toen viel mijn oog op deze sobere, aanvankelijk door mij genegeerde versie met slechts één foto: Coef voor zich uit starend; onscherp maar gefocust, dromend maar ambitieus, beeldschoon maar licht ontvlambaar, terwijl de belettering even gracieus als helder tot ons komt. Wat een wrange schoonheid! En opeens wist ik het: zo ziet het boek eruit dat ik op mijn nachtkastje zou willen hebben - om me vervolgens slapeloze nachten te bezorgen. Dank voor je voortreffelijke ontwerp, Damiaan Renkens!

    Met deze omslag wordt de juiste toon gezet voor dit ontluisterende portret van een getalenteerde vrouw voor wie het leven toch vooral een uitputtingsslag was. Want dat is het geworden: een tragedie die leest als een runaway train.

    Natuurlijk zorgt de uitgever voor de nodige promotie van Coef. Maar een onbekend auteur die debuteert met een boek over een onbekende vrouw, die kan iedere hulp gebruiken. Dus mocht jij nog contacten hebben bij de pers of in de literaire wereld, én een goed woordje willen doen voor Coef, stuur me dan een privé-mailtje (reinapenstaartjehannikpuntnl). Krijg jij van mij de digitale pers-folder van het boek.

    Het is nog niet bekend wanneer en waar de presentatie van het boek plaatsvindt. Zodra ik meer weet maak ik hier uiteraard melding van op mijn site en op Facebook.

    Nogmaals: Coef: de weg van de waanzin komt uit in oktober 2016 bij Uitgeverij IJzer. Voor meer informatie over het boek en voor reserveren van een exemplaar kun je terecht op de website van IJzer.

  • Alarmschijf

    Dankzij de overweldigende opkomst bij de presentatie van mijn debuut in de kluis van Donner (en ondanks mijn eigen Nazideurbeleid) staat ‘Coef: de weg van de waanzin’ bij deze boekhandel in de Top-10 van non-fictie. Ontzettend bedankt allemaal!

    PS Een dezer dagen is de videoregistratie van de sprekers gereed. Stay tuned!

    Coef in top 10 Donner
    En wie is die Gijp eigenlijk?

  • Dat doet me toch wel wat.

    Het artikel over Coef: de weg van de waanzin is geschreven door Nicole Lucas.

    Coef in Trouw van 17 december 2016
    Coef in Trouw

  • Van zaterdag 17 december 2016

    Nieuws van het Coef-front: dankzij bemiddeling van literair agent Remco Volkers van Uitgeverij IJzer ben ik telefonisch geïnterviewd door Nicole Lucas van Trouw voor de rubriek ‘Vandaar dit boek’ van de boekenbijlage ‘Letter&Geest’. Het artikel heeft als vorm full quote, zal zo’n zeshonderd woorden tellen en is te lezen in de editie van zaterdag 17 december 2016. Prima timing, zo vlak voor de feestdagen! (Gezellig samen onder de kerstboom voorlezen aan het hele gezin!) Aangezien het interview bijzonder aangenaam en ontspannen verliep, heb ik er alle vertrouwen in dat het mijn debuut, Coef: de weg van de waanzin, recht zal doen.

    UPDATE: KLIK HIER VOOR HET ARTIKEL IN TROUW

    Verder zal kwartaalperiodiek Cogiscope van Cogis (kennisinstituut voor de sociale en psychische gevolgen van oorlog, vervolging en geweld) de nodige aandacht aan Coef besteden. Dat is belangrijk omdat de GGZ een ingang biedt voor promotie van het boek. Zo ben ik van plan na de publicaties in Trouw en Cogiscope lezingen aan te bieden aan zowel patiëntenverenigingen als professionals, ondersteund met schitterend beeldmateriaal. Denk aan thema’s als ‘Hoe is het om door een krankzinnige moeder opgevoed te worden?’ ‘Waanzin als inspiratie voor jappenkampkunst’ of ‘Waarom is LSD-therapie een even gevaarlijke als onbetrouwbare waarheidszoeker?’. Zat onderwerpen te bedenken.

    Tot slot wil ik Coef-lezers vragen om een recensie te plaatsen op de betreffende pagina van Libris. Dit schijnt een belangrijke bron te zijn voor scouts en panelleden van televisieprogramma’s waarin aandacht besteed wordt aan boeken. Mocht je elders al recensie een geplaatst hebben, dan hoef je alleen maar even te kopiëren&plakken. Bij voorbaat ontzettend bedankt!

    Coef in Varigotti
    Een 33-jarige Coef in het Italiaanse Varigotti

  • Om 11:20

    Net als je denkt dat je weer veilig kunt slapen, ist sie wieder da. Op de VPRO-radio nog wel liefst! Waar ze thuishoort. Zondagochtend 8 april om 11.20 uur op Radio I wijdt historisch programma OVT een item aan het wel en wee van Coef. Dit naar aanleiding van mijn biografie ‘Coef - de weg van de waanzin’, over een vrouw die krankzinnig wordt door aanleg en verleden. Voor het item ben ik uitgebreid geïnterviewd door Laura Stek. Fragmenten uit dat vraaggesprek worden afgewisseld met niet eerder uitgezonden geluidsopnamen van Coefs LSD-therapie bij professor Bastiaans en een flard uit haar paranoïde audiodagboek. Dus als u die zondag de behoefte voelt om trippend in een jappenkamp te ontwaken, zet uw wekkerradio dan op scherp. Of luister later naar de podcast wanneer u dat uitkomt.

    PS
    Net 20 minuten ruwe versie gehoord van de 30 minuten die gaan komen. Zeer stemmig! Raakt me zelfs meer dan het schrijven van het boek. Ook voor derden bijzonder intrigerend. Coef komt helemaal tot leven! En het boek tot zijn recht. Maar ook mijn ervaring wordt voelbaar. De beste promotie die het boek zich kan wensen.

    Voor meer informatie op de site van OVT klik hier of op de screendump

    VPRO OVT Coef
    Klik op het plaatje om naar de site van OVT te gaan

  • LIKE als je het boek goed vindt!

    Op Facebook heb ik een pagina aangemaakt voor mijn debuut 'Coef: de weg van de waanzin'.

    De pagina is openbaar, kan dus door alle potentiële lezers bekeken worden. De inhoud zal bekend zijn voor diegenen die het boek gelezen hebben. Wel wordt de pagina te zijner tijd aangevuld met kunst van Coef en andere ongepubliceerde foto’s.

    Coef op het Voddenbal van de kunstacademie in 1955
    Coef op het Voddenbal van de kunstacademie in 1955

  • Van alt-Rein

    De VVD heeft de verkiezingen gewonnen. Daar ben ik reuze content mee, want diep in mij huist een full blown middenstander die nodig uit de kast moet komen als winkelier. Dat zit als volgt.

    Ooit behoorde ik tot de klasse der noodzakelijk ondernemers. Dat zijn zelfstandigen die eigenlijk veel liever een luizenbaantje hebben met stabiel salaris, gezellige collega’s en lollige bedrijfsuitjes. Maar, omdat ze niet opgewassen zijn tegen de gijzelingssituatie die schuilgaat in loondienst, voor zichzelf móeten beginnen. Ongelukkigen!

    Zij beseffen nog niet dat ondernemen – in mijn geval tekstschrijven – gelijk staat aan netwerken. Oftewel vage bekenden aanspreken met een portie small talk in de hoop een opdracht los te peuteren, terwijl er in je frontaalkwab een duikbootalarm afgaat omdat dat aanpappen zo verschrikkelijk onnatuurlijk aanvoelt. Waarom ben ik geen bakker geworden! dacht ik vaak. Zo mogelijk nog slopender is de eenzaamheid. Iedere ochtend jezelf aan het werk schoppen zonder even lekker met collega’s op je klotenbaan te kunnen schelden… wat een gemis! Om de ellende compleet te maken moet je dagelijks watertrappelen van een inkomen dat je langzaam ruïneert, want de uren rekenen die het je kost om een goede tekst te schrijven leidt onvermijdelijk tot hoongelach. Iedereen kan immers schrijven.

    Zo kwam het dat ik ging fantaseren over een tekstwinkeltje. Uniek in Nederland: een typeshop waar klanten binnen kunnen lopen voor een kekke reclameslogan, een fijn foldertje of een stevige sollicitatiebrief. Dat zou ik allemaal typen waar zij bij zaten (klaar terwijl u wacht!), zodat ze getuige konden zijn van mijn bloed, zweet & tranen. Helaas ontspoorde het plan in mijn doembrein reeds in een rampenscenario, waarbij ik mezelf tot in de kleine uurtjes zag zweten op een krom zinnetje, terwijl de klant naast me ronkend in slaap gevallen was, of erger: over mijn schouder mee las om me vloekend te verbeteren. Weer zo’n gulden Rein-concept dat zich meer leent voor een kort verhaal.

    Uiteindelijk heeft mijn weerzin tegen netwerken me ertoe gezet een boek te schrijven. Eerst een product maken, dán de klant zoeken was mijn redenatie. Net als de bakker. Mijn halfje grof volkoren werd biografie Coef, over mijn gekke jappenkampmoeder. Moet gezegd worden dat het stukken beter voelt om tegen belangstellenden over Coef te lullen dan bij onbekenden met mijn expertise te leuren. Steeds als ik moet opdraven voor een interview op de radio, een discussie in een psychiatriecafé of zelfs een lezing aan de universiteit, schalt de loftrompet in mijn frontaalkwab. Ik ben eindelijk geworden wie ik was! Nu alleen nog even binnenlopen qua geld.

    Komen we weer bij die winkel. Dat plan vatte opnieuw vlam toen ik op de bodyshop op de foto stuitte. Een ideale toko om potentiële Coef-lezers-die-niet-beseffen-dat-ze-potentieel-zijn in te palmen, dacht ik onmiddellijk. Aan de naam hoef ik niets te veranderen (niet vergeten de huidige Rein te gijzelen!). Alleen het product even aanpassen. Dat doe ik guerrilla style.

    De diensten van de alt-Rein bestaan uit pedicure, manicure, facials, waxing en massage. Intuïtieve beroepen die ik in no time onder de knie heb, zo schat ik in. Mijn werkelijke product breng ik sluipenderwijs onder de aandacht. Als de klant het tijdens mijn massage benauwd krijgt trek ik een parallel met Coefs LSD-therapie (‘Weet u waar je het ook benauwd van krijgt?’). Als de Brazilian wax job even pijn doet begin ik achteloos over de martelpraktijken in jappenkampen (‘Weet u wat voor lijfstraffen er in Banjoebiroe toegepast werden?’). En als ik bij de manicure per ongeluk een nagelriem open rijt vertel ik tussen neus en lippen door over gewelddadige moeders (‘Weet u wie ook heel gemeen was?). Als zoetebroodjesbakker kan ik bijzonder overtuigend zijn.

    Om de brainwash compleet te maken zullen er over de speakers opnamen van mijn radio-interviews klinken, die daardoor weer een live karakter krijgen. Op de koffietafel liggen kranten uit 2016 met artikelen over Coef. En als het oog van de klant op het stapeltje Coefs naast de kassa is gevallen, masseer ik nog even na met een ‘eigenlijk heeft zij aan de wieg gestaan van de Rein-keten…’, waarop er zonder aarzeling twee tientjes extra uit de portemonnee getrokken worden. Kampsyndroom in de bodyshop? Heel normaal! hoor ik Rutte al zeggen.

    De succesformule van alt-Rein
    Coef bij alt-Rein in de bodyshop

  • In galerie Beeldend Gesproken

    Zin in een cultureel uitje met indringende kunst en een flinke scheut paranoia? Op zondag 23 juli wordt om 15:00 in galerie Beeldend Gesproken in De Hallen te Amsterdam de spits afgebeten van een solo-tentoonstelling van Coefs werk.

    Naast olieverfschilderijen en aquarellen zijn er tekeningen en beeldjes te zien waarvan sommige nooit eerder vertoond. Coefs kunst krijgt een extra dimensie doordat ze ondersteund wordt met fotomateriaal, geluidsopnamen en authentieke voorwerpen uit haar stormachtig bestaan. Verder maken relevante tekstfragmenten uit de biografie ‘Coef - de weg van de waanzin’, geschreven door haar zoon Rein, inzichtelijk welke gebeurtenissen ten grondslag lagen aan welk werk. Zo kunnen bezoekers Coefs universum tot op het bot ervaren.

    Als de opening is afgerond verkassen we naar een terras-op-loopafstand, vermoedelijk dat van café De Liefde in het Bilderdijkpark (op 10 minuten lopen van De Hallen) om daar onder het genot van een (door jou zelf betaald, kuch!) hapje & drankje na te praten over Coefs overlevingskunst. Die overigens niet te koop is. Wel kun je in de galerie Coefs biografie inkijken en aanschaffen.

    Coefs expositie in Beeldend Gesproken loopt van zondag 23 juli tot 13 augustus 2017. Op woensdag 9 augustus zal Rein met bezoekers in conclaaf gaan tijdens de zogeheten ‘gallery talk’.

    Voor de goede orde: Beeldend Gesproken maakt in juli zelf een Facebook ‘event’ aan waarbij je kunt aangeven of je bij de opening aanwezig wilt zijn.

    Hoop jullie allen te zien!

    Coef in Beeldend Gesproken
    'Coef - de kunst van het overleven' in galerie Beeldend Gesproken te Amsterdam

  • In galerie Beeldend Gesproken te Amsterdam

    Op woensdag 9 augustus vindt van 19:30 tot 20:30 de Gallery Talk Summer Edition van Coef plaats in galerie Beeldend Gesproken in De Hallen te Amsterdam. De Gallery Talk is een interactief gesprek in een kleine groep over de expositie Coef - de kunst van het overleven. Deze expositie toont de werken en het leven van Coef (1930-2012). Een vrouw die als overlevende van een jappenkamp en psychiatrisch patiënt een turbulent leven heeft geleid. In haar kunstenaarschap liet zij zich inspireren door haar oorlogservaringen, doodsangsten en vruchtbaarheid. Tijdens de Gallery Talk is Rein Hannik aanwezig, de zoon van Coef en schrijver van haar biografie Coef: de weg van de waanzin (Uitgeverij IJzer).

    Klik hier voor meer informatiie over Coefs Gallery Talk Summer Edition op Facebook

    Klik hier voor meer informatoe over de expositie Coef - de kunst van het overleven op Facebook

    Gallery Talk Coef in Beelden Gesproken
    Gallery Talk Summer Edition van Coef in galerie Beeldend Gesproken

  • Op vrijdag 21 april 2017

    Je leest het goed. Ik ben uitgenodigd door de Radboud Universiteit om te komen spreken over de LSD-therapie die mijn moeder Coef, bekend van mijn gelijknamige boek, in de jaren zeventig heeft ondergaan bij de roemruchte professor Jan Bastiaans in de Jelgersmakliniek te Oegstgeest. Een hele eer! En ontzettend spannend natuurlijk.

    Na mijn verhaal kun je op het symposium middels een interactieve workshop van zo'n een LSD-trip 'proeven'. Mocht dat uitlopen op een bad trip, dan gewoon het apparaat uitzetten. (Dat ligt met echte LSD een stuk lastiger.)

    De toegang is vrij, dus gaat allen de 21ste aan de LSD in Nijmegen!

    Meer informatie op onderstaande flyer en op de site van de Radboud.

    LSD symposium aan de Radboud
    Klik op de aankondiging om hem te vergroten

  • In galerie Beeldend Gesproken

    De expositie Coef - de kunst van het overleven in galerie Beeldend Gesproken begint concrete vormen aan te nemen. Klik hier om naar de website van Beeldend Gesproken te gaan.

    Expositie Coef - de kunst van het overleven
    Expositie 'Coef - de kunst van het overleven'

  • Van de naamgever

    Net als je denkt dat ‘Coef: de weg van de waanzin’ zijn piekmoment achter de rug heeft, valt er een wel heel bijzondere brief op de mat. Afkomstig van Jet, een zesentachtigjarige dame die niet alleen je boek gelezen heeft, maar ook de eerste vriendin van Coef geweest blijkt te zijn. Sterker nog: ze heeft Conneke, zoals mijn moeder eigenlijk heette, haar bijnaam bezorgd.

    Net als Conneke’s vader werkte Jets pa voor de Handelsonderneming van Amsterdam op Sumatra. Het gezin woonde op steenworp afstand, dus er werd heen en weer gelogeerd. Jet beschrijft hoe ze onder de indruk was van de Batakse kunst die Conneke’s huis tot levend museum maakte. Hoe ze net zo’n sarong aan mocht als Conneke placht de dragen. Hoe ze samen met Conneke schommelde in de paradijselijke tuin en ’s avonds genoot van Little Lord Fauntleroy, een echte Hollywoodfilm die door ‘oom’ Rein in de kampong op een wit laken geprojecteerd werd. Hoe ze griezelde bij de spookverhalen die ‘tante’ Geertje vertelde. En hoe ze de voor haar onuitspreekbare naam Conneke verbasterde tot Coef. Waarop de rest van de wereld dat na ging doen.

    Maar ook voor Jet brak de oorlog met Japan uit. En volgde internering in een jappenkamp. Dat overleefde ze om, net als Coef, na de oorlog in Holland een kunstopleiding te volgen. Het contact werd hersteld. Ze zocht haar vriendin op in haar Dordtse huisje met dat schitterende uitzicht op de Oude Maas. Maar het ging niet goed met Coef. Ze had haar weelderige lokken afgeknipt, zélf, uit woede en frustratie omdat ze gezakt was voor een examen. Ze had besloten de Kunsten achter zich te laten en te kiezen voor ‘de witte wereld’ zoals ze het medische vakgebied noemde. In de jaren die volgden zouden de vriendinnen nog twee keer contact hebben. De laatste keer telefonisch én langdurig, want Coef was toen euforisch over de aandacht die een cultureel antropoloog aan haar Indië-archief zou besteden. Nu zou alles goed komen!

    Het deed Jet verdriet te lezen hoe het Coef verder vergaan is. Ook spreekt ze in de brief haar bewondering uit voor mijn inspanning om het aangrijpende relaas op te tekenen. Verder trof ik in de enveloppe een kaartje waarop kunst is afgebeeld. Jets werk, zo bleek. Ik googelde haar naam en stuitte op nog veel meer moois van haar hand. Ze heeft carrière weten te maken met haar kunst! Zo had het Coef dus ook kunnen vergaan, dacht ik even. Als haar vader niet was gesneuveld en zij haar opleiding had afgemaakt en niet zo’n moeilijk mens was geweest en geen kampsyndroom had gehad en ook geen schizofrenie. Maar zo werkt het leven nu eenmaal niet.

    Daarbij draagt ook Jets huis een kruis – dat zo mogelijk nog zwaarder weegt dan dat van Coef. Jets zoon, een roemruchte punkkunstenaar, is amper volwassen gestorven aan een overdosis heroïne, in dezelfde tijd dat ik experimenteerde met LSD. Een intense jongen van mijn leeftijd, net als ik zoekende naar zingeving. Er is een documentaire aan hem gewijd. En een biografie. Maar moeders zien hun zoon liever honderd worden dan vereeuwigd.

    Dankzij Jets brief besef ik dat ‘Coef’ haar weg naar de lezer zelf moet vinden. Dat ze haar tempo zelf bepaalt. En dat ze daarbij haar pad zorgvuldig kiest, opdat zelfs die ene lezer bereikt wordt aan wie het boek zijn titel te danken heeft. Zo werkt het leven dus soms ook. Dan bezorgt het mij, reikhalzend toekijkend in de coulissen, even koude rillingen.

    Jet, Coef en familie op Sumatra
    Op deze vakantiefoto van 16 februari 1933 op Sumatra zien we Conneke/Coefje vierde van links staan, vlak bij mijn grootouders. Jet zit zevende van links – die met die gezonde wangetjes.

  • Radio Signaal om precies te zijn

    Een meer dan 23 minuten durend interview met mijn persoon, afgenomen op 23 maart 2017 door Jeannine van Dijck van Radio Signaal, wat weer een onderdeel is van Radio Salto.

  • Bij Chris Vemer

    Met aan zekerheid grenzende zekerheid word ik zaterdagochtend 19 november om 08:45 aan de tand gevoeld door radiomaakster Chris Vemer van Radio Rijnmond over mijn debuut, Coef: de weg van de waanzin. Ze zal zich in het interview met name richten op Coefs Rotterdamse jaren. 

    UPDATE: KLIK HIER VOOR HET FRAGMENT

    Coef voor de kunsacademie te Den Haag
    Coef in 1950 naast de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten te Den Haag, vereeuwigd in wederopbouwend Nederland, geflankeerd door haar boezemvriendin en een andere student.

  • N.a.v. biografie Coef

    Met aan zekerheidgrenzende waarschijnlijkheid (die we zo goed kennen van RTL Live!) ben ik vrijdagmiddag 14 oktober 2016 om 15:00 live te gast bij Radio EenVandaag. In dit programma zal ik vertellen over mijn debuut, de tragedie Coef: de weg van de waanzin, gebaseerd op het leven van mijn moeder die een LSD-therapie heeft ondergaan bij de roemruchte psychiater professor Bastiaans.

    UPDATE: KLIK HIER OM HET FRAGEMENT TE BELUISTEREN

    Het voorbereidende, telefonische gesprek met de redacteur – die het boek toen al grotendeels gelezen had en onder de indruk was – verliep bijzonder soepel, dus ik hoop ook een beetje uit de verf te komen als het rode lampje eenmaal gaat branden. Daarbij, geen camera > minder stress, al vraag ik me af of je kunt horen of iemand tijdens het praten in zijn neus zit te peuteren…

    Radio EenVandaag
    Keel schrapen zonder rochelgeluiden!

  • Zonder rochelende keelschrapingen

    Het interview verliep bijzonder vlot. Moet gezegd worden dat het radio-team geweldig was. Ik werd uitstekend begeleid door redacteur Martijn van Dijk en geïnterviewd door een allervriendelijkste Jan Mom. Beiden hadden Coef: de weg van de waanzin gelezen, dus konden zinnige vragen stellen. Hun interesse was onmiskenbaar oprecht.

    Je kunt het vraaggesprek, dat op 14 oktober 2016 plaatsvond in de NOS-studio, hier beluisteren:

    Interview Radio EenVandaag

    Of op de site van Radio EenVandaag.

  • Bij VARA Radio op 22 oktober 2016

    Na een warm bad van de voortreffelijke crew mocht ik los over mijn debuut, de biografie Coef: de weg van de waanzin. Het voorleesfragment was door de VARA uitgekozen en naar mijn mening te zwaar voor het programma. Het zette een grimmige toon waarin me weinig ruimte restte voor humor. Niettemin ben ik dik tevreden. Ik vind het iedere keer weer een godswonder als ik redelijk kan formuleren voor een live medium, gezien het toch zeer persoonlijke onderwerp en de waarde die het boek voor me heeft. En les #28463-b: nooit proberen reclame te maken!

    PS Wat mis ik dat toch, dat samenwerken. Schrijven is alsof je in je eentje de Grote Oceaan over moet peddelen in een opblaasbootje, belaagd door tornado's, haaien en Lionel Richie op repeat over de Walkman.

     

     

    Wie geen trek heeft in mijn beduimelde schedel, kan het interview hier ook alleen besluisteren:

  • Een kijkje in haar ziel

    In mijn debuut Coef: de weg van de waanzin maak ik melding van kunst die mijn moeder in de loop der jaren vervaardigd heeft. Haar olieverfschilderijen, pointillistische tekeningen, marmersnijwerk, beenderbewerking en andere uitingen maakten een diepe indruk op mij als puber.

    De artefacten heeft ze gecrëeerd als twintiger aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten te Den Haag, maar vooral als moeder van middelbare leeftijd op haar Hobbykamer op Heemraadssingel 238, toen ze het niet langer kon opbrengen huisvrouw te spelen. Dankzij haar verbeeldingskracht wist ze zich te verliezen in haar jeugd te Nederlands-Indië, maar ook het jappenkamp en haar zwangerschappen zijn terugkerende thema’s. In veel werk schemert een even onbestemde als penetrante dreiging door.

    Omdat er in het boek geen ruimte was voor deze kant van Coef – dat gaat immers over een vrouw die krankzinnig wordt, niet over een kunstenares – plaats ik een aantal scans en foto’s van de kunstwerken op mijn site. Indien ze aanslaan ga ik mij hard maken voor een mini-expositie ter promotie van de biografie.

    KLIK OP DE FOTO'S OM ZE TE VERGROTEN

    Olieverf: spook
    Olieverf: spook

    Olieverf: blauw beest
    Olieverf: blauw beest

    Olieverf: vader met kind
    Olieverf: vader met kind

    Olieverf: ouderlijk huis in Indië
    Olieverf: ouderlijk huis in Indië

    Olieverf: persoon met duiven
    Olieverf: persoon met duiven

    Olieverf: mannelijk wezen tegen gouden achtergrond
    Olieverf: mannelijk wezen tegen gouden achtergrond

    Olieverf: jappenkamp Banjoebiroe
    Olieverf: jappenkamp Banjoebiroe

    Olieverf: Biesboschbeestje
    Olieverf: Biesboschbeestje

    Olieverf: oerwoud bij nacht
    Olieverf: oerwoud bij nacht

    Olieverf: wezentjes op scheepje
    Olieverf: wezentjes op scheepje

    Pointillisme: oogbol
    Pointillisme: oogbol

    Aquarel: lezende vrouw
    Aquarel: lezende vrouw

    Houtskool: Jezus
    Houtskool: Jezus

    Houtskool: moeder en dochters
    Houtskool: moeder en dochters

    Tekening: vrouw met hoofddoek
    Tekening: vrouw met hoofddoek

    Tekening: vrouw met brede jukbeenderen
    Tekening: vrouw met brede jukbeenderen

    Snijwerk beender: vrouw met nachtdier
    Snijwerk beender: vrouw met nachtdiertje (5 cm)

    Snijwerk beender: gebladerte
    Snijwerk beender: gebladerte (4 cm)

    Snijwerk beender: vrouw met primaat
    Snijwerk beender: vrouw met primaat (10 cm)

    Snijwerk beender: zwangere vrouw
    Snijwerk beender: zwangere vrouw (7 cm)

    Snijwerk marmer: wijze
    Snijwerk marmer: wijze van Paaseiland (8 cm)

    Snijwerk beender: lange naakte vrouw
    Snijwerk beender: lange naakte vrouw (16 cm)

    Snijwerk marmer: nachtdier
    Snijwerk marmer: nachtdier (6 cm)

    Snijwerk beender: zwanger wezen
    Snijwerk beender: zwanger wezen (4 cm)

    Snijwerk marmer: vrouw zittend tegen palm
    Snijwerk marmer: vrouw zittend tegen palm (7 cm)

  • Op zondag 16 oktober 2016 om 15:00 in Donner

    'De kluis' van boekhandel Donner is volgeboekt voor de presentatie van mijn debuut Coef: de weg van de waanzin op zondagmiddag 16 oktober om 15:00 uur. Dat betekent dat er zo'n zeventig man komen opdagen!

    UPDATE: KLIK HIER VOOR DE VIDEOREGISTRATIE VAN DE PRESENTATIE VAN COEF IN DONNER

    Overigens zal er na de presentatie nog ruimte zijn om te borrelen. Dit geschiedt vanaf ongeveer 16:30 in de wijnbar van de Doelen (Schouwburgplein 52, 3012 CL Rotterdam). Veel te chic voor ondergetekende, maar een ideale plek om rustig bij te praten, ongehinderd door lollige toeristen of dronken outlaw bikers. Hier is iedereen welkom, ook spontaan geïnteresseerden die zich niet voor de presentatie ingeschreven hebben. Let op: versnaperingen zijn voor een ieders eigen rekening (want berooid auteur)!

    Naborrelen Presentatie Coef door Rein Hannik in de Doelen
    Naborrelen bij de presentatie van Coef in de wijnbar van de Doelen

  • Bij Chris Natuurlijk!

    Zaterdagochtend 19 november 2016 werd ik door Chris Vemer van Radio Rijnmond geïnterviewd naar aanleiding van mijn debuut Coef: de weg van de waanzin. Luister op YouTube naar het bewuste fragment:

  • Beste mensen,

    Vandaag, de dag van de presentatie van mijn debuut Coef: de weg van de waanzin in de kluis van boehkandel Donner te Rotterdam, was de dag van mijn leven. Mede dankzij jullie schouderkloppen, applaus, zoenen, belangstelling, drankzucht, geld, grappen en liefdesverklaringen. Morgen lees ik alle berichten op Facebook wel. Voor nu laat ik jullie met deze zelfvoldane moonlit selfie van Nederlands minst bekende BN'er. Dank, schatten van me!

    XXXR

    Moonlit star
    The face of success

  • In galerie Beeldend Gesproken

    Buiten regende het pijpenstelen, dus behalve genodigden kwamen er zondag 23 juli 2017 ook enkele nietsvermoedende shoppers van de Amsterdamse Hallen terecht in het even wonderschone als huiveringwekkende universum van schizofrene kunstenares en jappenkampoverlevende Coef (1930-2012) in galerie Beeldend Gesproken. Het zou voor allen een onvergetelijke zondag worden.

    De expositie, De Kunst van het Overleven getiteld, is uniek omdat Coefs schilderijen, tekeningen en snijwerk een extra dimensie krijgen dankzij haar nalatenschap en de biografie ‘Coef: de weg van de waanzin’, geschreven door mij (haar zoon Rein Hannik). Tekstfragmenten uit dit boek, spullen uit het jappenkamp en geluidsopnamen van haar LSD-therapie bij Professor Bastiaans en van haar talloze psychotische audiodagboeken, geven het indringende oeuvre historische wortels, waardoor je Coefs creatieve drive niet alleen kunt plaatsen maar deze daadwerkelijk kunt ervaren. Not for the faint-hearted!

    De tentoonstelling is schitterend verzorgd door Maria Lucia Buccolo, die hiermee haar debuut maakt als curator, en duurt tot en met 13 augustus. Op woensdag 9 augustus is er een ‘gallery talk’ waarbij ik over Coefs werk en achtergrond in gesprek zal gaan met geïnteresseerden.

    Expositie Coef in galerie Beeldend Gesproken
    Galerie Beeldend Gesproken is gelegen in de sfeervolle passage De Hallen te Amsterdam

    Expositie Coef in galerie Beeldend Gesproken
    Speech door de zoon/biograaf van de kunstenares

    Expositie Coef in galerie Beeldend Gesproken
    Expositie Coef - de kunst van het overleven in galerie Beeldend Gesproken

    Expositie Coef in galerie Beeldend Gesproken
    De dozen van Coefs nalatenschap bevatten een compleet leven

    Olieverf: spook
    'Spook' | olieverf | 24 x 31cm

    Expositie Coef in galerie Beeldend Gesproken
    Expositie Coef - de kunst van het overleven in galerie Beeldend Gesproken

    Expositie Coef in galerie Beeldend Gesproken
    'Vrouw in kamp II' | pointillisme | 16 x 25cm

    Expositie Coef in galerie Beeldend Gesproken
    Via de hoofdtelefoon kan de bezoeker flarden beluisteren van Coefs LSD-therapie bij professor Bastiaans en van haar psychotische audiodagboeken

    Olieverf: vader met kind
    'Vader met kind' | olieverf | 24 x 31cm

    Expositie Coef in galerie Beeldend Gesproken
    Expositie Coef - de kunst van het overleven in galerie Beeldend Gesproken

    Houtskool: Jezus
    'Jezus' | houtskool | 66 x 50cm

    Expositie Coef in galerie Beeldend Gesproken
    Op de vloer fotokopieën van dagboekbladzijden die een indruk geven van Coefs manische focus

    Olieverf: blauw beest
    'Beest der angst' | olieverf | 30 x 24cm

    Expositie Coef in galerie Beeldend Gesproken
    Expositie Coef - de kunst van het overleven in galerie Beeldend Gesproken

    Tekening: vrouw met hoofddoek
    'Vrouw met hoofddoek' | tekening | 66 x 50cm

    Expositie Coef in galerie Beeldend Gesproken
    Coefs leven in foto's

    Expositie Coef in galerie Beeldend Gesproken
    'Droom' | pointillisme | 20 x 14cm

    Expositie Coef in galerie Beeldend Gesproken
    Expositie Coef - de kunst van het overleven in galerie Beeldend Gesproken

    Olieverf: oerwoud bij nacht
    'Oorlog en oerwoud' | olieverf | 30 x 24cm


    Expositie Coef in galerie Beeldend Gesproken
    In de vitrine Coefs snijwerk, uit bot en marmer gesneden met een precisie en vaardigheid die ontzag inboezemen

    Snijwerk beender: vrouw met nachtdier
    'Vrouw met nachtdier' | been | 5cm

    Expositie Coef in galerie Beeldend Gesproken
    Expositie Coef - de kunst van het overleven in galerie Beeldend Gesproken

    Olieverf: persoon met duiven
    'Wijze met duiven' | olieverf | 50 x 60cm

    Expositie Coef in galerie Beeldend Gesproken
    Het kampkoffertje waarin al Coefs bezingen zaten toen ze geïnterneerd werd in jappenkamp Banjoebiroe, compleet met blikken mok en bord, en het kampdagboekje.
    Ook de sigaretten die op het lichaam van haar gesneuvelde vader werden aangetroffen ontbreken niet.

    Expositie Coef in galerie Beeldend Gesproken
    Een blik in het kamp-/teken-/dagboekje, dat de veertienjarige Coefje met gevaar voor eigen leven bijhield in jappenkamp Banjoebiroe te Java

    Expositie Coef in galerie Beeldend Gesproken
    Expositie Coef - de kunst van het overleven in galerie Beeldend Gesproken

    Snijwerk beender: vrouw met primaat
    'Vrouw met wezentje' | been | 10cm

    Expositie Coef in galerie Beeldend Gesproken
    Coefs biografie Coef: De Weg van de Waanzin is in galerie Beeldend Gesproken te koop. In de houten doos kunnen bezoekers hun indrukken achterlaten.

    Pointillisme: oogbol
    'Oog' | pointillisme | 14 x 18cm

    Expositie Coef in galerie Beeldend Gesproken
    Expositie Coef - de kunst van het overleven in galerie Beeldend Gesproken

    Expositie Coef in galerie Beeldend Gesproken
    'Kinderen' | olieverf | 25 x 20cm

    Expositie Coef in galerie Beeldend Gesproken
    Expositie Coef - de kunst van het overleven in galerie Beeldend Gesproken

     

    Expositie Coef in galerie Beeldend Gesproken
    'Zwangere vrouw' | been | 7cm

    Expositie Coef in galerie Beeldend Gesproken
    Expositie Coef - de kunst van het overleven in galerie Beeldend Gesproken

    Expositie Coef in galerie Beeldend Gesproken
    'Vrouw in maanlicht' | aquarel | 12 x 16cm

    Expositie Coef in galerie Beeldend Gesproken
    Expositie Coef - de kunst van het overleven in galerie Beeldend Gesproken

    Expositie Coef in galerie Beeldend Gesproken
    'Vader met dochter III' | houtskool | 66 x 50cm

    Expositie Coef in galerie Beeldend Gesproken
    Expositie Coef - de kunst van het overleven in galerie Beeldend Gesproken

    Snijwerk beender: lange naakte vrouw
    'Naakte vrouw' | been | 16cm

    Expositie Coef in galerie Beeldend Gesproken
    Expositie Coef - de kunst van het overleven in galerie Beeldend Gesproken

    Expositie Coef in galerie Beeldend Gesproken
    'Vader met dochter' | aquarel | 16 x 24cm

    Expositie Coef in galerie Beeldend Gesproken
    Expositie Coef - de kunst van het overleven in galerie Beeldend Gesproken

    Expositie Coef in galerie Beeldend Gesproken
    'Wezens in kamp' | houtskool | 50 x 66cm

    Expositie Coef in galerie Beeldend Gesproken
    Expositie Coef - de kunst van het overleven in galerie Beeldend Gesproken

    leesbarenaamfoto
    'Foetus' | pointillisme | 30 x 24cm — at kunstuitleen | galerie Beeldend Gesproken.

    Expositie Coef in galerie Beeldend Gesproken
    Wanden vol leven, kunst en waanzin

    Expositie Coef in galerie Beeldend Gesproken
    ondertitel

  • Weegschaalkwestie

    RTL Live heeft afgezegd. Na lezing is Coef: de weg van de waanzin te zwaar bevonden voor het publiek van deze gezellige 5 Uur Show. Dat had ik de redactrice gelijk wel kunnen vertellen. Troost: ze vindt het boek ‘geweldig’ en laat het iedereen van ‘productie’ lezen.

    De mediaman van de uitgeverij baalt net zo erg als ik want moet nu zijn pijlen razendsnel richten op andere praatprogramma’s. Gelukkig staat er al wat op de agenda. Zo heeft Radio EenVandaag interesse getoond en is de Telegraaf nieuwsgierig. Maar duidelijk is dat niets vaststaat in medialand tot je een microfoon onder je snufferd geduwd krijgt.

    Blij dat ik mijn vieze baard niet heb afgeschoren voor RTL!

    Te zwaar bevonden
    Poids lourds

  • Uit 1954

    Dit wonderschone portret van Coef is vervaardigd door jonkvrouwe Eline Françoise Canter Cremers-van der Does aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten te Den Haag.

    Portret van Coef door jonkvrouwe Eline Françoise Canter Cremers-van der Does
    Inner turmoil